دُخـٺرخـツـاص


سلام عزیزان

متاسفانه از این به بعد رمان به دلایلی در کانال قرار نمیگیره.

اگه در این چند ماه چیزی از ما دیدید حلال کنید .
یا علی مدد
خدانگهدار همتون باشه
1 ماه پیش
سلام عزیزان
خانم سلطانی
در حال حاضر فقط در پیج اینستاگرام،کانال های تلگرام و ایتا فعالیت دارن و تو برنامه های دیگه صفحه یا کانال ندارن.

پیج اینستاگرام👇🏻
https://www.instagram.com/leilysoltaniii



کانال تلگرام👇🏻
https://t.me/joinchat/AAAAAEKU4xEE2WC1Waso2g


کانال ایتا👇🏻
https://eitaa.com/joinchat/3706388480C6acd183008
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش دوم
#عطر_نرگس
#بخش_چهارم
.
حوالے ساعت دہ شب بود که با ڪمڪ یڪے از مسافران منزل بہ درمانگاہ رفتم،پزشڪ دماسنج را داخل دهانم گذاشت و چند ثانیہ بعد با ابروهایے گرہ خوردہ نگاهش ڪرد.
سپس دستش را روے پیشانے ام گذاشت و متعجب گفت:تو ڪہ تب ندارے،دماے بدنت نرمالہ!
گیج و بد حال بہ صورتش خیرہ شدہ بودم،فشارم را هم گرفت و گفت:فشارتم خوبہ! حالت از منم بهترہ!
معترض شدم دارم از شدت تب و لرز و ضعف از حال مے روم ڪہ دوبارہ معاینہ ام ڪرد و گفت حالم خوب است! دماے بدن و فشارم نرمال است!
اصرار و حال من را ڪہ دید چند ورق قرص برایم نوشت و نسخہ را بہ دستم داد.
با حالے نزار و متعجب برگشتم،دلشورہ ے عجیبے داشتم.
بہ دلم افتاد بہ خانہ زنگ بزنم و ڪمے با مامان ماہ گل صحبت ڪنم.
دیر وقت بود،مے ترسیدم نگران شود اما طاقت نیاوردم و با ضرب و زور خودم را یڪ دل ڪردم و تماس گرفتم.
صداے مامان ڪہ از پشت تلفن پیچید لبخند روے لبم نشست.
_بعلہ؟!
_سلام ماہ گل خانم!
خندہ در صدایش موج زد:سلام زائر امام رضا! چے شد یادے از مادرت ڪردے؟!
_دلم براتون تنگ شد،براے تو و بابا باقر! یڪم دلتنگ و دل نگران بودم گفتم زنگ بزنم حالتونو بپرسم.
_الهے شڪر ما خوبیم،تازہ از خونہ حاج خلیل برگشتیم‌.
یادم افتاد فردا تولد توست و بہ حتم براے جشن تولد بہ خانہ تان آمدہ بودند،لبخند تلخے لب هایم را از هم باز ڪرد.
_بہ سلامتے! تولد خوش گذشت؟!
آهے ڪشید و گفت:ڪدوم تولد؟! دو سہ روزہ حال رایحہ بدہ! بندہ خدا حاج خلیل و فهیمہ از این دڪتر بہ اون دڪتر مے گردوننش!
مامان جان واسش خیلے دعا ڪن،از امام رضا شفاشو بخوا!
قلبم لرزید،لبم را گزیدم و دل آشوب پرسیدم:چرا؟! خدا بد ندہ!
آب دهانم را فرو دادم و گوش هایم را بہ صداے مامان سپردم.
_نمے دونم والا! دو سہ روز پیش علائم سرماخوردگے داشت. انگارے قرص و دوا روش افاقہ نڪرده‌.
امروز حالش بدتر شد،طفلے همین یڪم پیش داشت از شدت تب و لرز از حال مے رفت!
پیشانے ام بالا رفت و دهانم باز ماند،تو امشب بد حال شدہ بودے و من هم درست مثل تو!
دڪتر گفتہ بود دماے بدنم خوب است و فشارم عادے،جسمم علائمے از بیمارے نداشت!
مامان داشت از بدحالے تو مے گفت و لرز تن من بیشتر میشد،انگار تو بد حال شدہ بودے ڪہ من داشتم از حال مے رفتم!
گیج و منگ از مامان خداحافظے ڪردم و بہ اتاقم برگشتم،همین ڪہ در را بستم روے دو زانو زمین خوردم و سرم را میان دست هایم گرفتم.
انگار روح من بیشتر با تو پیوند خوردہ بود،آنقدر ڪہ بتواند درد جسمت را هم لمس ڪند! درست مثل خودت!
سرم را بیشتر در میان دست هایم فشار دادم و بہ یڪ بارہ هوا را بعلیدم.
بلند گفتم:خدایا نہ! دارم پاڪ عقلمو از دَس میدم! خدایا بهم رحم‌ ڪن!
تنم بہ لرزه افتاد و قلبم بیشتر. چنین چیزے عجیب بود! محال بود و ڪمے ترسناڪ!
روے زمین دراز شدم و نگاهم را بہ سقف دوختم.
صداے روحانی در گوشم پیچید،بلند و رسا!
_مَن ماتَ من العشق فقد ماتَ شهیدا!
ڪسے در مغزم سوال ڪرد:روح تو بہ اون نزدیڪ تر شدہ یا روح اون بہ تو؟!
با درد چشم هایم را بستم،نفسم تحلیل رفت. بہ حتم دیوانہ شدہ بودم،بہ حتم!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش دوم
#عطر_نرگس
#بخش_سوم
.
نزدیڪ منیریہ ڪہ دوستانت خداحافظے ڪردند و رفتند از سرعت قدم هایت ڪم ڪردے.
توجهے بہ آن پسرڪ نداشتے،با هول و ولا غنچہ ے گل سرخے از جیب شلوارش درآورد و پشت سر قدم هایت گذاشت.
زیر چشمے نگاهش ڪردے و ایستادے،عرق سرد روے تنم نشست.
خودم را پشت دیوار ڪشیدم،نفس نفس مے زدم.
گلویم خشڪ شدہ بود،چشم هایم را بستم و با حرص باز ڪردم.
با حالے خراب از پشت دیوار سرڪ ڪشیدم،نگاهے بہ غنچہ ے گل سرخ انداختے و نگاهے بہ پسرڪ چشم آبے ڪہ سر بہ زیر ایستادہ بود.
بدون توجہ رو برگرداندے و بہ راهت ادامہ دادے،قلبم دوبارہ تپید!
اگر مے خواستے اش و برایت جدے بود غنچہ ے گل سرخش را برمے داشتے و احتمالا چیزے بہ یادگار بہ او مے دادے!
دست خطے،گل سرے،یڪ چنین چیزے!
پسر هاج و واج وسط خیابان ایستادہ بود،نگاهش مدام بین تو و غنچہ ے گلش مے گشت.
وقتے دور شدے و در پیچ ڪوچہ گم،خودم را از پشت دیوار بیرون ڪشیدم و بہ سمت پسر رفتم.
با صورتے پڪر غنچہ ے گلش را برداشت و میان مشتش مچالہ ڪرد!
قد ڪہ بلند ڪرد سینہ بہ سینہ ے هم شدیم،تند نگاهش ڪردم و با مڪث از ڪنارش عبور.
همان نگاہ تند من برایش ڪافے بود تا بفهمد نباید بیشتر از این پایش را از گلیمش دراز ڪند!
بعد از آن من ماندم و تو و ریحانہ،ڪہ هر روز با هم راهے مدرسہ مے شدیم.
بہ مرور از میزان چشم گرداندنت بہ سمت دبیرستان البرز ڪم شد و محو!
خیالم آسودہ شدہ بود،شیطنت هایے داشتے ولے نہ بہ این اندازہ ڪہ بخواهے دور از چشم حاج خلیل با پسرے قرار مدار بگذارے!
سہ سال از آن روزها گذشت،سہ سالے ڪہ من در تب شب هاے هجدہ و نوزدہ سالگے سوختم و بے خوابے ڪشیدم!
سہ سالے ڪہ پاے سجادہ اشڪ ریختم و از خدا طلب بخشش ڪردم!
سہ سالے ڪہ سعے ڪردم دوستت نداشتہ باشم و برایم همانے باشے ڪہ از ڪودڪے در گوشمان خواندہ بودند!
اواسط اردیبهشت ماہ سال پنجاہ و پنج بود،برعڪس تلاش و دورے ڪردنم از تو هر روز علاقہ ام پر رنگ تر میشد و گریبان گیرتر!
از این دوست داشتن بدم مے آمد،دوست داشتنے ڪہ من را در برابر خدا و رفیق گرمابہ و گلستان پدرم خجل ڪردہ بود.
دوست داشتنے ڪہ تو از آن نہ خبر داشتے و نہ بہ من میل و رغبت! من برایت هیچ بودم،ڪسے ڪہ اصلا بہ چشمت نمے آمد!
فاصلہ ے اخلاق و اعتقاد من و تو چشم گیر شدہ بود،همہ ے این ها من را بہ شڪ انداختہ بود تا سریع تر خودم را از این دام برهانم!
یڪ ساڪ ڪوچڪ برداشتم و راهے شهر امام رضا شدم،بہ عمد نزدیڪ تاریخ تولدت راہ افتادم ڪہ روز تولدت تهران نباشم!
چند روزے مدام در حرم بودم و با آقا درد دل مے ڪردم،از او خواستم واسطہ شود هر آن چہ خیر است براے این عشق مقدر شود و من از این حال دربیایم!
خودش چارہ اے بدهد براے این عشقے ڪہ داشت من را مے سوزاند ولے براے تو انگار نہ انگار ڪہ اصلا محرابے وجود داشت! براے این حبے ڪہ یڪ طرفہ بود و طرف دیگرش بدجور شاڪے و غافل بود از عاشقش!
دوست داشتن هر چقدر هم زیاد و پر و پیمان باشد،عشق هر مقدار هم شعلہ بڪشد و بسوزاند در نهایت این منطق است ڪہ باید سازگار شود! این منطق است ڪہ باید عاشق شود!
تو دور بودے از منطق و اعتقاد من اما منطق من مے گفت با تو مے سازد و عاشق مے شود! اما بعید مے دانست منطق تو با من سازگار شود و بر من عاشق!
حالم از این خوارے و بیچارگے ام بہ هم مے خورد،با خودم مے گفتم این هم یڪ جور امتحان است‌‌. باید دل بڪنے از این عشق! باید ریشہ هایش را از عمق قلبت بڪنے و بیاندازے دور تا بندگے ات را ثابت ڪنے!
قصد ڪردم تا آخر اردیبهشت ماہ در مشهد بمانم و تا تڪلیف عاقبت بہ خیرے این عشق برایم مشخص نشدہ دست از دامان امام رئوف نڪشم!
روز بیستم اردیبهشت ماہ بود،در حرم نشستہ بودم و قرآن مے خواندم.
چند پسر همسن و سال خودم دور پیرمردی روحانے جمع شدہ بودند و بہ صحبت هایش گوش مے دادند.
از صحبت هایش چیزے نفهمیدم بہ جز حدیثے ڪہ از پیامبر نقل ڪرد و بہ گوشم خورد.
"مَن ماتَ من العشق فقد ماتَ شهیدا!"
چند دقیقہ بعد از حرم خارج شدم و راهے منزل،مے خواستم ڪمے بخوابم و دم دم هاے اذان صبح دوبارہ بہ حرم برگردم.
سریع توے رختخواب خزیدم و چشم بستم،چشم هایم گرم شدند و بہ خواب رفتم.
با احساس تب و لرز و تنگے نفس از خواب پریدم،تمام تنم گر گرفتہ بود.
هم مے سوختم و هم از شدت سرما تنم مے لرزید.
با خودم گفتم حتما هوا بہ هوا شدہ و سرما خوردہ ام،دلشورہ هم در این میان چمبرہ زدہ بود بہ جانم!
هر لحظہ حالم بدتر میشد،پتو را دور تنم پیچیدہ بودم و نفس نفس مے زدم.
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش دوم
#عطر_نرگس
#بخش_دوم
.
تند گفتی:ازش نمے ترسم،براش احترام قایلم!
بے اختیار بہ سمتت سربرگرداندم و پرسیدم:از خدا چے؟! نمے ترسے؟!
چینے بہ پیشانے ات دادے و محڪم گفتی:مگہ باید از خدا ترسید؟!
پوزخند زدے و زمزمہ ڪردی:مشڪل شما همینہ ڪہ واسہ همہ یہ خداے ترسناڪ ساختین!
خدایے ڪہ فقط جهنم دارہ!
بہ آدما یاد نمیدین اول خدا رو دوس داشتہ باشن و بهش احترام بذارن!
چشم هایم تا آخرین حد ممڪن باز شدند،نہ از سر تعجب بلڪہ از سر غفلت!
براے این ڪہ یادم رفتہ بود باید اول بہ آدم ها همین چیزے ڪہ تو مے گویے را یاد داد،نہ نزول عذاب هاے جهنمے را!
آب دهانم را با شدت فرو دادم و نگاہ شرمندہ ام را بہ خیابان دوختم.
_حق با شماس! حواسم نبود اول باید رحمت خدا رو شناخت و بهش امید داشت!
شاید خودت متوجہ نشدے اما آن روز درس بزرگے بہ من دادے! درسے ڪہ سبب شد در اولین صفحہ از این دفتر بنویسم "بہ نام آن ڪہ عشق را آفرید و ما را از سر عشق!"
غرق افڪار خودم بودم ڪہ متوجہ شدم مقابل دبیرستان البرزیم،نیم نگاهے بہ آن طرف انداختے و صورتت را برگرداندے!
حرڪاتت ناشیانہ بود،فڪر مے ڪردے متوجہ نمے شوم!
بے اختیار سرعتم را بیشتر و سریع از مقابل مدرسہ عبور ڪردم،دو سہ دقیقہ بعد نزدیڪ مدرسہ ات بودیم.
زیر لب تشڪر ڪردے و خواستے پیادہ شوے اما پشیمان شدے.
موهاے بافتہ شدہ ات را از روے شانہ هایت جمع ڪردے و داخل دستمال سرت برگرداندی.
یقہ ے ژاڪتت را بالا دادے تا موهایت داخل لباست بلغزند.
ابرویے بالا انداختم و منتظر نگاهت ڪردم.
بند ڪیفت را حوالہ ے شانہ ات ڪردے و دستگیرہ ے در را فشردے.
از ماشین پیادہ شدے و مقابل پنجرہ قد تا ڪردے.
صورتت جدے بودے و ڪلامت بیشتر!
_درستہ زیاد باهات حال نمے ڪنم اما همین ڪہ چیزے بہ حاج بابا نگفتے تو رو واسم از قبل محترم تر مے ڪنہ!
من اهل دروغ و سیاستاے زنونہ نیستم اگہ موهامو جمع ڪردم بہ خاطر حفظ احترام تو بود! احترام تویے ڪہ نگات سمت موے زن جماعت نمیرہ و معذبت مے ڪنہ!
حرمتت از قبل برام بیشتر واجبہ،سعے مے ڪنم تا وقتے این راهو با هم میریم و میایم حرمتتو نشڪنم!
همان اهلِ خیلے چیزها نبودن،همان خودت بودن بیشتر من را درگیر تو مے ڪرد. تویے ڪہ مخلص بودے! مخلص هر چیزے ڪہ باورش داشتے،هیچ گاہ نقش بازے نڪردے و اهدافت را پشت سر چیزهاے دیگر پنهان!
خب این یڪ جور خلوص است،آدم باید در برابر ارتباط با دیگران هم خلوص داشتہ باشد. ادا و تزویر بہ ڪار من نمے آمد! من مخلص مے خواستم،تو مخلص بودے!
بہ قول خودت فارغ از دروغ و ادا و سیاست هاے زنانہ!
مے توانستے مخلص خدا هم باشے!
سر تڪان دادم و خجول گفتم:ممنون اما اگہ بنا بہ حفظ حرمتہ،حفظ حرمت اصل ڪارے مهمہ! بے ادبے نباشہ ولے بدتر از مو بیرون ریختن تو ڪوچہ و خیابون و دانشگاہ هست. گفتم حفظ نگاهم وظیفہ ے منہ،هم من باب سلامتے چشم و دل خودم هم واسہ حفظ غیرت!
مردے ڪہ غیرت داشتہ باشہ واسہ همہ دارہ نہ فقط واسہ دور و وریاے خودش! غیرت حڪم مے ڪنہ واسہ هر ڪسے امن باشے نہ مایہ ے عذاب و معذب بودن!
قد راست ڪردے و چند قدم بہ سمت عقب برداشتے،شانہ اے بالا انداختے و گفتی:ڪاش این حرفارو بہ خیلیاے دیگہ ام بزنے. راستے! اگہ خواستے ظهر نیا دنبالم!
مے خواستم بپرسم چرا؟! رفت و آمد راحت مقابل آن پسر آنقدر برایت مهم است یا حفظ حرمتے ڪہ گفتے سخت است؟!
اما بہ جایش زمزمہ ڪردم:اگہ برگشتن واست سخت نیس مشڪلے نیس!
لبخند روے لبت نشست،هر چہ محدود میشدے بدتر میشد. نباید حساست مے ڪردم.
گفتم بگذار با خودت خیال ڪنے متوجہ نیستم و دورم زدے!
تغییر موضع ندادے،عادے خداحافظے ڪرد و رفتے.
غافل از این ڪہ آن روز بہ دانشگاہ نرفتم‌‌،ماشین را بہ بابا برگرداندم و نزدیڪ زنگ آخر مدرسہ ڪمے دور تر،نامحسوس بہ انتظارت ایستادم!
حال بدے بود حال آن روزها! درد عشقے یڪ طرفہ،احساس شرم و گناہ،پیدا شدن رقیب عشقے و بے خوابے شب قبل و سردے و لرز تن!
در وقت صبحانہ بہ زور مامان چند لقمہ نان و پنیر خوردہ بودم اما با آن معدہ ے خالے و ضعف بدن،هیچ میل و رغبتے براے خوردن غذا نداشتم! دلم آشوب بود!
صداے زنگ مدرسہ ڪہ در ڪوچہ پیچید یواشڪے سرڪ ڪشیدم.
چند دقیقہ بعد در میان حلقہ ے دوستانت از مدرسہ بیرون آمدے،با شور و شعف مے خندیدے و با دوستانت شوخے مے ڪردے.
همراہ دو تن از دوستانت هم قدم شدے،با فاصلہ و نامحسوس پشت سرتان آمدم.
مقابل دبیرستان البرز ڪہ رسیدید آن پسر چشم آبے پیدایش شد.
نیم نگاهے بہ تو انداخت و با چند قدم فاصلہ پشت سرتان راہ افتاد،خونم بہ جوش آمد‌.
دست هایم را مشت ڪردم و دندان هایم را روے هم سابیدم،بہ زحمت خودم را ڪنترل ڪردم.
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش دوم
#عطر_نرگس
#بخش_اول
.
یقہ ے ڪتم را بالا دادم و روے صندلے ماشین توے خودم جمع شدم.
صبح با هزار زور و ضرب خودم را سرحال نشان دادہ بودم تا اول شما را بہ مدرسہ برسانم و سپس خودم راهے دانشگاہ بشوم.
بے خوابے شب قبل امان چشم هایم را بریدہ بود.
چند بار با مشت شدہ چشم هایم را مالیدم تا از سوزش و تارے دیدشان ڪم بشود اما بدتر شد!
نفسم را همراہ با آہ بیرون دادم،هنوز تنم لرز داشت و سردم بود!
سرم را بہ صندلے تڪیہ دادم و چشم هایم را بستم،با این چشم ها و حال خراب نمے توانستم رانندگے ڪنم.
چند لحظہ بیشتر نگذشتہ بود ڪہ صداے باز و بستہ شدن درتان آمد،بے میل چشم هایم را باز ڪردم و نیم نگاهے بہ سمت خانہ تان انداختم.
بند ڪیفت را روے دوشت انداختے و در را پشت سرت بستے،تنها بودے!
متعجب بہ در بستہ نگاہ ڪردم و بعد بہ تو،ماشین را دور زدے و ڪنار در ڪمڪ رانندہ ایستادے.
با ڪمے تعلل و اڪراہ در را باز ڪردے و نشستے،ڪیفت را روے پاهایت گذاشتے و نگاہ سرد و ناراضے ات را بہ مقابل دوختے.
آرام گفتی:سلام!
همین،یڪ سلام خشڪ و خالے با صدایے سرد و ناراضے!
بے توجہ بہ لحن و حالت صورتت گلویم را صاف ڪردم و گفتم:علیڪ سلام! پس خواهرت ڪو؟!
دست بہ سینہ شدے و تنت را بہ صندلے چسباندے.
_ظاهرا سرماخوردہ،امروز نمیاد مدرسہ!
لبت را بہ دندان گرفتے و مردد ادامہ دادی:مے خواے من مزاحم نشم،خودم مے تونم برم!
ابروهایم را در هم گرہ زدم و سریع سوییچ را چرخاندم.
_مسئلہ اے نیس! قول دادم هر روز برسونمتون،هر دوتاتونو!
فرمان را چرخاندم و بسم اللہ گویان از ڪوچہ خارج شدم،تازہ از ڪوچہ درآمدہ بودیم ڪہ دستت را بہ سمت دستمال سرت بردے،همان دستمال سر آبے دیروز بود!
موهاے بافتہ شدہ ات را از دو طرف بیرون ریختے و روے شانہ هایت رها ڪردے.
مطمئن بودم این ڪارهایت از روے قصد و قرض است،هم براے دڪ ڪردن من و هم براے نگاهِ آن پسر نوجوان!
نفسم را بیرون دادم و چیزے نگفتم،مے توانستم پوزخند را روے لب هایت احساس ڪنم.
حالم خراب بود،خراب ترش ڪردے! با خودم گفتم ڪاش مے فهمیدے آن شبِ سیاہ را ڪہ براے نگاہ نامحرم بیرون ریختہ اے با دل و غیرت من چہ ڪار مے ڪند!
سرعت ماشین را بیشتر ڪردم تا سریع تر برسیم،هیچ خوب نبود ڪہ ریحانہ نبود و تو ڪنار دست من با موے پریشان نشستہ بودے!
با لحنے شاداب گفتی:خان داداش!
دندان هایم روے هم آوار شدند،این لفظ را هم با تمسخر مے گفتے!
اما ڪاش نمے گفتے،وقتے "داداش" صدایم مے زدے حالم بد میشد،از خودم بدم مے آمد!
بہ زحمت دندان هایم را از روے هم جدا ڪردم و محڪم گفتم:بعلہ؟!
خندیدے با شیطنت:چرا اخمات تو هم رفتہ؟!
جوابے ندادم،باز خندیدی:با شما بودما! من این ورم!
_واسہ شنیدن حرفات باید گوش بدم،نیازے بہ چشم نیس!
_چرا؟! مے ترسے نگام ڪنے؟!
پوزخند روے لب هایم جا خوش ڪرد،هم مے ترسیدم و هم نہ! ترسم براے شب ها و خلوتم بود،براے محراب هجدہ سالہ و خامے هایش جوانے اش.
براے وسوسہ هایے ڪہ بہ سراغش مے آمدند!
زمزمہ وار جواب دادم:بحث ترس نیس،بحث وظیفہ س!
مڪث ڪردے،بہ حتم ابروهایت بالا پریدہ بودند و تعجب ڪردہ بودے.
گنگ پرسیدی:وظیفہ دارے نگام نڪنے؟!
_بعلہ! وظیفہ ے شما حفظ حجابہ،وظیفہ ے من حفظ نگاہ! این ڪہ شما نخواے وظیفہ تو انجام بدے دلیل نمیشہ منم وظیفہ مو انجام ندم!
پوزخند زدے،با لحنی تمسخر آمیز گفتی:چہ جالب! فڪ مے ڪردم ما باید حجاب ڪنیم ڪہ خدایے نڪردہ شما بہ گناہ نیفتین!
بہ نشانہ ے تاسف سر تڪان دادم.
_معلماے مدرسہ تون تو گوش تون مے خونن ڪہ اسلام مے خواد شما زیر دست مرد باشین یا واسہ اونا زندگے ڪنین؟! ڪہ بخوان بهتون تحمیل ڪنن از دین جدا بشین چون بہ نفع مرداس؟!
سڪوت ڪردے،چند ثانیہ بعد گفتم:جوابمو ندادے!
تلخ گفتی:این ڪہ ڪے گفتہ یا نگفتہ مهم نیس،مهم اینہ ڪہ تصور شما همینہ!
نتوانستم جلوے خودم را بگیرم و خندیدم.
_تصور ما؟! ما یعنے ڪیا؟!
_خیلے از دور و وریا!
دستے بہ گردنم ڪشیدم،دماے تنم بیشتر رو بہ سردے مے رفت چون داشتیم بہ دبیرستان البرز نزدیڪ مے شدیم!
_حجاب براے حفظ شان خودتہ نہ واسہ خاطر دین دارے راحت مردا! تو اسلام مرد و زن بودن ملاڪ نیس.
ملاڪ انسانیتہ،زن و مرد جایگاہ خودشونو دارن‌. مرد بہ زن ارجح تر نیس،برابرن!
دستم را از روے گردنم برداشتم و ادامہ دادم:در واقع زن براے مرد نیس! اگہ همچین تصورے دارے اشتباهہ!
نفست را بیرون دادے و زمزمہ ڪردی:منم اینطور فڪ مے ڪنم! ولے خیلیا...
جملہ ات را ڪامل نڪردے،دوبارہ گلویم را صاف ڪردم و دو بہ شڪ پرسیدم:اگہ تصمیمت راجع بہ پوششت تغییر ڪردہ چرا فقط دور از چشم عمو خلیل اینطور مے گردے؟! ازش مے ترسے؟!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_چهارم
.
فایدہ اے نداشت،بیشتر سردم شد. پتو را روے سرم ڪشیدم و بیشتر در خودم جمع شدم،مامان مدام با دم نوشے بالاے سرم مے آمد و قربان صدقہ ام مے رفت.
نہ گرماے ڪرسے حرارت تنم را بر مے گرداند و نہ دمنوش ها لرز تنم را مے گرفتند.
دندان هایم روے هم ڪلید شدہ بودند و تنم بدجور مے لرزید،بابا مے خواست هرطور شدہ من را بہ درمانگاہ ببرد.
هر چہ حرف و تشر زد زیر بار نرفتم،نمے خواستم با آن داروهاے ڪوفتے بہ خواب بروم و صبح خواب بمانم! نباید مے گذاشتم تنها راهے مدرسہ بشوے!
تا صبح زیر ڪرسے لرزیدم و چشم روے هم نگذاشتم،مے ترسیدم خواب بمانم و تنها بروے... بروے پیش آن پسربچہ ے چشم آبے!
آن هم با موهاے پریشانے ڪہ صورتت را قاب گرفتہ بودند!
هر چند دقیقہ یڪ بار صدایت در سرم مے پیچید:آقا داداش!
اگر واقعا تو مرا بہ چشم برادرے مے دیدے،بہ قطع محراب هجدہ سالہ مے مرد... از این داغ جان مے داد...
آن شب مدام بہ خودم پیچیدم و بہ خدا گلہ ڪردم ڪہ ڪاش هیچ پسر چشم آبے اے وجود نداشت ڪہ دلت را بدزدد...
اصلا ڪاش تو را بہ چشم خواهر مے دیدم،درست مثل ریحانہ...
اما نمیشد!
تو براے من خواهر نبودے،خواهر نمیشدے!
تقدیر چیز دیگرے بود،هر چہ از تو فرار مے ڪردم بہ من نزدیڪ تر میشدے...
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_سوم
.
بہ عزت نفسم بربخورد و دنبالتان نیایم.
نمے آمدم البتہ اگر پاے آن پسر چیتان پیتان چشم آبے وسط نبود!
مے خواستم مراقبت باشم،نمے خواستم بگذارم احساس و وقت و اعتقاداتت در اول نوجوانے بہ هدر برود،حتے اگر خوشت نمے آمد و من را زیر باد تڪہ و طعنہ هایت مے گرفتے!
دندہ عقب گرفتم و رفتم،حواسم را جمع ڪردم از این بہ بعد چند دقیقہ قبل از شما سر برسم. نمے خواستم هیچ بهانہ اے دستت بدهم،هیچ بهانہ اے!
حتے اگر بعضے از ڪلاس هاے دانشگاهم تق و لق میشد.
خط و خال نگاہ آن پسر من را مے ترساند،آمادہ ے ابراز علاقہ ے ڪودڪانہ اش بود.
ظهر قبل از خوردن زنگ آخر جلوے مدرسہ ات بودم،با خندہ و لے لے ڪنان از مدرسہ بیرون آمدے.
من را ڪہ دیدے وا رفتے! لبخند از روے لب هایت پر ڪشید و اخم بہ جایش بالاے سر چشم هایت نشست.
بہ حالت قهر روے صندلے عقب جا گرفتے و زمزمہ وار سلام ڪردے،دوبارہ ریحانہ جلو نشست و با آب و تاب مشغول تعریف ڪردن از بدخلقے هاے دبیرش ڪرد.
همین ڪہ سوییچ را چرخاندم،دستمال سرت از روے سرت باز ڪردے و موهایت را پریشان تر.
نفس در سینہ ام حبس شد،داشتے بد با من بازے مے ڪردے،خیلے بد.
چشم هایم را پرت خیابان ڪردم تا نگاهم بہ آیینہ نیفتد،با وسواس و تعلل مشغول بافتن موهایت شدہ بودی‌.
ریحانہ مدام چشم و ابرو مے آمد و تو توجهے نداشتے،این را از اخم هایش فهمیدم.
خواستم فرمان را بچرخانم ڪہ ناگهان از پشت،سرت را جلو آوردے.‌ طرہ اے از موهایت روے صورت و شانہ ات پخش شد.
با شیطنت گفتی:آقا داداش! برام مهم نیستے بہ حاج بابام میگے یا نہ! فقط خواستم بگم از آدماے فضول بدم میاد! خیلے ام بدم میاد!
حساسیت هایم را مے دانستے،بہ قصد این ڪارها را مے ڪردے ڪہ نخواهم دنبالتان بیایم!
هاج و واج از حرڪتت سر تڪان دادم و نگاهم را بہ رو بہ رو دوختم.
خودت را عقب ڪشیدے و خندیدی:موندم تو چطور داداشے هستے ڪہ نامحرمے؟!
سیب گلویم لرزید،آن روز فهمیدم قاب صورت سفید و شاداب در میان موهاے سیاہ یعنے چہ!
صورتت ڪمے دلم را لرزاند اما آن چیزے ڪہ روے دلم آوار شد این بود ڪہ آن پسر هم این قاب را دیدہ بود. شاید در روز چند بار بہ این قاب فڪر مے ڪرد و لبخند مے زد و لذت مے برد...
لبم را بہ دندان گرفتم و بہ زحمت گفتم:من چیزے بہ عمو خلیل نمیگم،اما... اما تڪلیف خودتو مشخص ڪن! یا رومے رومے یا زنگے زنگے!
صدایے از تو درنیامد،توقع چنین جوابے را از من نداشتے.
در راہ برگشت دوبارہ آن پسر چشم آبے را دیدیم،جدا از دوستانش جلوے دبیرستان ایستادہ بود!
عصر ڪہ بہ خانہ برگشتم تمام تنم گر گرفتہ بود،هم از دیدن تو در آن وضعیت هم از دیدن آن پسرڪ!
مامان ماہ گل بساط ڪرسے را راہ انداختہ بود،زیر ڪرسے نشستہ بود و انار دان مے ڪرد.
سلام ڪردم و خواستم بہ اتاقم بروم،مامان با مهربانے گفت:هوا سوز دارہ عزیزم! بیا زیر ڪرسے گرم بشے.
سر تڪان دادم و بہ سمتش رفتم،زیر ڪرسے نشستم و زانوهایم را در بغل گرفتم.
نگاهم بہ انارها بود و ذهنم پیش نگاہ آن پسر و لبخند تو!
مامان داشت از حرف هاے خالہ فهیمہ مے گفت،از این ڪہ بابت رفت و آمد دخترهایش خیالش راحت شدہ!
دوبارہ نگاہ آن پسر پشت پلڪ هایم نشست و لبخند تو! قد بلند و لاغر بود،خب من هم بودم! صورتش سفید بود،خب صورت من هم سفید بود! دبیرستان البرز درس مے خواند،خب من هم آن جا درس خواندہ بودم! تازہ من دانشجوے دانشگاہ صنعتے آریامهر بودم،ڪم چیزے نبود!فقط چشم هایم مثل او آبے نبودند،پس چرا بہ او چشمت آمدہ بود و من نہ؟!
تنم یخ بست،زانوهایم را رها ڪردم و زیر ڪرسے خزیدم.
مامان با نگرانے پرسید:خوبے محراب؟!
چشم هایم را بستم،دندان هایم روے هم قفل شدند.
بے اختیار گفتم:سردمہ مامان! خیلے سردمہ!
با همان دست هاے بہ خون انار آغشتہ شدہ از زیر ڪرسے بیرون آمد و بہ سمت آشپزخانہ رفت.
ڪمے بعد با دست هاے شستہ شدہ و استڪانے چاے بالاے سرم نشست.
همانطور ڪہ شاخہ نباتے را داخل استڪان ڪمر باریڪ مے گرداند گفت:حڪما سردیت ڪردہ! بیا این یہ استڪون چاییو بخور،الان برات سوپ مے ذارم. گفتم لباس گرم بپوش! چرا پلیور بافتتو تن نڪردے؟!
نیم خیز شدم و استڪان را از دستش گرفتم،بدون توجہ بہ داغے چاے یڪ نفس آن را سر ڪشیدم.
دهان و گلویم سوخت اما توجہ نڪردم،سردم بود از سردے تو!
علاج دردِ دل سپردن تو بہ آن پسر ریقوے چشم آبے ڪہ یڪ استڪان چاے نبات نبود!
استڪان را روے ڪرسے گذاشتم و دوبارہ زیر آن خزیدم،پتو را تا گردن رویم ڪشیدم و در خودم جمع شدم.
تنم لرز گرفتہ بود،لرز از دست دادن تو! لرز بہ دست نیاوردن تو!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_دوم
.
دست از از سر موهایت برداشتے و در عقب را باز ڪردے.
همانطور ڪہ روے صندلے مے نشستے گفتی:سلام!
سر تڪان دادم و زمزمہ ڪردم:سلام!
ریحانہ هم بہ خودش آمد،روے صندلے ڪمڪ رانندہ جا گرفت و پرت گفت:هوا دارہ سرد میشہ ها!
پوزخند زدم،براے تو ترسیدہ بود وگرنہ ڪہ خودش دختر ساڪت و محبوب حاج خلیل بود!
شهامتت ڪفرے ام ڪرد،این ڪہ با نگاہ برندہ ے من هم موهایت را نپوشاندے.
شاید توقع داشتم بترسے یا از سر احترام حداقل جلوے من موهایت را مثل همیشہ بپوشانے اما نڪردے.
بعد با خودم فڪر ڪردم ڪہ چہ بشود؟! مگر من در زندگے تو چہ جایگاهے دارم ڪہ بخواهے همچین ڪارے ڪنے؟!
بر فرض هم ڪنے،فایدہ اش چیست وقتے دور از چشم من موهایت را پریشان مے ڪنے و خرج نگاہ این و آن؟!
تڪانے بہ گردنم دادم و دوبارہ نوازشش ڪردم،بدجور رگ هاے گردنم گرفتہ بود.
فرمان را چرخاندم و آرام پرسیدم:شما... شما همیشہ همینطورے میرے مدرسہ؟!
ریحانہ زیر چشمے نگاهت ڪرد،جوابے ندادے.
نگاهم را از آیینہ بہ صورتت دوختم و گفتم:با شما بودم!
شانہ بالا انداختے و تند گفتی:آرہ چون دوست دارم!
در ڪلامت من را هیچ پنداشتے،خواستے جوابے بدهے ڪہ از سرت بازم ڪنے!
نگاہ ریحانہ رنجید،آرام صدایت زد:رایحہ!
جدے گفتی:بعلہ؟!
ریحانہ روے صندلے در خودش جمع شد و آرام گفت:زشتہ!
سرد گفتی:سوالے نپرسہ ڪہ اینطور جواب بگیرہ!
پوزخند زدم،شمشیر را از رو بستہ بودے!
ریحانہ ڪلافہ نفسش را بیرون داد و دیگر چیزے نگفت،سرت را بہ شیشہ پنجرہ چسباندہ بودے و خیابان را تماشا مے ڪردے.
حتما منتظر بودے از جلوے دبیرستان البرز عبور ڪنیم،با این فڪر لبم را بہ دندان گرفتم و انگشت هایم را دور تن فرمان فشار دادم.
ڪمے بعد مقابل دبیرستان البرز بودیم،از قصد سرعتم را ڪم ڪردم.
مے خواستم ببینم این شازدہ ڪیست ڪہ قلب سرڪش تو را بہ خودش مشغول ڪردہ است.
نگاهم را بہ سردر دبیرستان دوختم،چند پسر نوجوان جلوے مدرسہ ایستادہ بودند و صحبت مے ڪردند.
پسرے قد بلند و لاغر اندام از جمع فاصلہ گرفت و نگاهش را بہ طرف چپ برگرداند. همان طرفے ڪہ منتهے میشد بہ راہ رفت و آمد تو!
صورت سفیدے داشت و چشم هاے آبے،موهاے قهوہ اے رنگش روشن بودند. بهتر از تصوراتم بود!
شاید براے همین ظاهر متفاوت و جذاب بہ دل تو نشستہ بود،نیم نگاهے بہ ساعتش انداخت و در خیابان چشم چرخاند.
حتم پیدا ڪردم خودش است،همان ڪہ از تو دل بردہ و بہ حتم تو هم از او دل!
ساعت رفت و آمدت را حفظ ڪردہ بود ڪہ مبادا از دیدارت محروم بشود.
چشمش بہ ما افتاد،لحظہ اے متعجب من را نگاہ ڪرد و سپس تو را!
لبخند ڪم رنگے زد و سرش را پایین انداخت،طاقت نیاوردم و گاز دادم.
از آیینہ چشمم بہ صورتت افتاد،لبخند روے لبت بود. محو و عمیق!
قلبم مچالہ شد،باید هر روز این راہ را مے آمدم و رد و بدل ڪرد نگاہ و لبخند شما دو نفر را بہ جان مے خریدم.
دوبارہ اخم هایم در هم رفت،قلبم مے گفت چہ بے غیرتے محراب! معشوقت جلوے چشمت مو پریشان مے ڪند براے نگاہ نامحرم،دل و قلوہ هم ڪہ مے دهد!
دادے،بیدادے،چیزے از خودت نشان بدہ مرد! اصلا بہ عمو خلیلت بگو ڪلاهش را بگذارد بالاتر،دخترش سر باز رفت و آمد مے ڪند!
ولے عقلم گفت او معشوقہ ے توست،تو ڪہ معشوق او نیستے! هستے؟!
قلبم درد گرفت،آہ ڪشید!
عقلم ادامہ داد اگر تشر تو این دختر را از همان مقدار اعتقادے هم ڪہ دارد برگرداند چہ؟! اگز بہ عمویت بگویے و محدودش ڪند حل مے شود؟! این دختر سرڪش تر از این حرف هاست. با زبان خودش با او حرف بزن!
وقتے مقابل تو ڪم نیاورد و موهایش را نپوشاند،جلوے حاج بابایش هم انقلاب مے ڪند!
صبور باش،حب و زبان را بہ ڪار بگیر نہ ضرب و زور!
در دلم ختم صلوات گرفتم،اگر دهان باز مے ڪردم دیگر ڪنترل حنجرہ ام دست خودم نبود!
ندانستہ غرور و غیرتم را بہ بازے گرفتہ بودے،این ندانستنت هم درد بود و هم درمان!
نزدیڪ مدرسہ ترمز ڪردم،ریحانہ تشڪر ڪرد و با لحن مهربانے گفت:ممنون داداش! تو زحمت افتادے!
سپس دستش را داخل ڪیفش برد و ظرف لقمہ اے را بیرون ڪشید.
_لقمہ ے ڪتلتہ،دست پخت مشترڪ من و مامان!
بہ زحمت لبخند زدم:پس خودت چے؟!
خندید:رایحہ ام لقمہ آوردہ،زیادہ با هم مے خوریم!
ظرف لقمہ ها را روے داشبورد گذاشت و از ماشین پیادہ شد،صدایت از پشت سرم بلند شد.
_ممنون!
همین را گفتے سرد و بے حوصلہ! بہ جاے زبانم فقط سرم را تڪان دادم.
از ماشین پیادہ شدے و بہ طرف ریحانہ رفتے،دستش را گرفتے و با صدایے رسا گفتی:اگہ بخواے با خان داداش بیاے من نمیاما! گفتہ باشم! خودت با خان داداش محرابت بیا و برو!
مے دانستم از قصد بلند گفتے ڪہ من بشنوم و زحمت را ڪم ڪنم.
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_نهم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_اول
.
روزهاے ابتدایے آبان ماہ سال پنجاہ و دو بود،بابا باقر با عمو خلیل صحبت ڪرد و قرار شد هر روز با پیڪان بابا خودم مسئول رفت و آمدتان باشم!
روز اولے بود ڪہ مے خواستم بہ مدرسہ ببرمتان،نمے دانم چرا لباس نو پوشیدم! نہ براے تو شاید مے خواستم خودم را بہ رخ آن پسرڪ ڪم سن و سال بڪشم! ڪہ ڪسے مثل من همراهت هست!
همان‌ پسرے ڪہ نهایت پانزدہ شانزدہ سالہ بود و تازہ جایے ایستادہ بود ڪہ ڪمے قبل من از آن عبور ڪردہ بودم! در یڪے از بهترین دبیرستان هاے ایران! دبیرستان البرز!
موهایم را مرتب ڪردم و ڪمے عطر زدم،ڪتاب و جزوہ ام را برداشتم‌. شاید ساعت رفت و آمدتان با ساعت بعضے از ڪلاس هایم تداخل داشت اما مهم نبود.
مهم این بود ڪہ آن پسر ژیگول و ڪم سن و سال هوس نڪند پشت سرت راہ بیفتد و خدایے نڪردہ نامہ اے،شاخہ گلے،نغمہ ے عاشقانہ اے چیزے پیشڪشت ڪند!
از مامان خداحافظے ڪردم و با صورتے جدے وارد ڪوچہ شدم،توے ماشین نشستم و نگاهم را دوختم بہ رو بہ رو‌.
شاید هفت هشت دقیقہ اے گذشت ولے خبرے از تو و ریحانہ نشد،ساعت مچے ام را نگاہ ڪردم‌.
باید ڪمے پیش سر مے رسیدید،یڪے دو دقیقہ هم صبر ڪردم اما باز خبرے نشد.
مردد از ماشین پیادہ شدم و زنگ درتان را زدم،چند لحظہ بعد صداے خالہ فهیمہ پیچید:ڪیہ؟!
گلویم را صاف ڪردم و رسا جواب دادم:منم خالہ!
در باز شد و قامت در چادر پوشیدہ ے خالہ میان چهارچوب نمایان‌.
تا خواستم دهان باز ڪنم لبخندے بہ روے چشم هایم پاشید و گفت:سلام پسرم! دخترا چیزے جا گذاشتن؟!
هاج و واج نگاهش ڪردم،سریع بہ خودم آمدم و پرسیدم:سلام خالہ! دخترا اومدن بیرون؟!
متعجب سر تڪان داد و جواب داد:آرہ! گفتن صداے ماشینو شنیدن جلو در منتظرت وایمیسن!
انگار ڪسے سطل آب یخے روے سرم ریخت،سریع خودم را جمع و جور ڪردم و گفتم:احتمالا تو خیابون منتظرم وایسادن! با اجازہ خالہ!
سپس زیر نگاہ متعجب و دو بہ شڪ خالہ فهیمہ سوار ماشین شدم و راہ افتادم.
حتم داشتم این بازے ڪار تو بود،ریحانہ از این ڪارها نمے ڪرد.
مے خواستے من را بپیچانے و اعلام ڪنے نمے خواهے همراهے ات ڪنم!
سریع خودم را بہ خیابان اصلے رساندم،مے دانستم از ڪدام راہ مے روید.
بے ارادہ مشتم را روے فرمان ڪوبیدم و غریدم:مے خواے منو بپیچونے چون سر خر نمے خواے! نمے ذارم دختر حاج خلیل،نمے ذارم یہ پسر بچہ گند بزنہ بہ پاڪے و نجابتت!
ڪمے ڪہ از محلہ دور شدم چند متر جلوتر نیم رخ ریحانہ را دیدم،با نگاهم دنبال تو مے گشتم.
شڪ داشتم آن دختر قد بلندے ڪہ موهاے سیاهش را از زیر دستمال سرش بیرون ریختہ و با طنازے قدم برمے دارد تو باشے!
آب دهانم را با شدت فرو دادم و با خودم فڪر ڪردم تا حالا چند بار این شبِ سیاہ را حرام چشم هایش ڪردہ اے؟! آن هم دور از چشم حاج خلیل!
لبم را بہ دندان گرفتم و صلوات فرستادم،نمے خواستم سرت فریاد بڪشم و برنجانمت‌. نمے خواستم بهانہ دستت بدهم ڪہ همراهے من را نپذیرے!
موهاے سیاهت تا نزدیڪ ڪمرت مے رسیدند،با هر قدمت روے ڪمرت حرڪت مے ڪردند و ثانیہ اے بعد آرام مے گرفتند.
قفسہ ے سینہ ام تنگ شد و رگ گردنم متورم. نفسم تنگ شدہ بود،خیلے تنگ...
دستے بہ گردنم ڪشیدم و خواستم نگاهم را از قامتت بگیرم اما نتوانستم. نہ این ڪہ بخواهم تماشایت ڪنم،نہ!
نمے توانستم قبول ڪنم هر روز دور از چشم من با این سر و ریخت راهے مدرسہ مے شدے،آن هم براے پسرے ڪہ تازہ پشت لب هایش سبز شدہ است.
هوا را بلعیدم و راہ افتادم،توے ماشین مے نشستے بهتر از آن بود ڪہ با آن سر و وضع هر نگاهے را بہ سمت خودت بڪشے!
از پشت برایتان بوق زدم،توجہ نڪردید. سرعتم را بیشتر ڪردم و دوبارہ بوق زدم.
حالا نیم رخت را مے دیدم،دستمال سر آبے رنگت فقط وسط سرت را پوشاندہ بود.
بہ قول عمو خلیل حسابے نسیہ عمل ڪردہ بودے!
شیشہ ے ماشین را پایین دادم و با صدایے دو رگہ گفتم:ریحانہ خانم!
هر دو سر جایتان خشڪتان زد،متعجب بہ سمتم سر برگرداندے.
تا نگاهت بہ صورتم افتاد رنگ از صورتت پرید.
ریحانہ سرڪ ڪشید و با هول و ولا گفت:سلام داداش!
بے اختیار اخم هایم را در هم ڪشیدم:علیڪ سلام!
آب دهانت را با شدت فرو دادے و دستے بہ موهایت ڪشیدے،براے پریشانے گیس هایت ترسیدہ بودے! از این ڪہ راپرتت را بہ عمو خلیل بدهم!
ریحانہ لبش را بہ دندان گرفت و با آرنج بہ پهلویت ڪوبید.
ابروهایم از هم باز نشدند،دست خودم نبود نمے توانستم تو را آنطور ببینم و از اخمم دست بڪشم!
دوبارہ نفس عمیق ڪشیدم و سرد گفتم:هوا سردہ،دارہ دیرم میشہ. بجنبین!
ریحانہ مضطرب نگاهے بہ تو انداخت،دوبارہ بہ موهایت دست ڪشیدے. خواستے زیر ژاڪتت جمع شان ڪنے اما پشیمان شدے!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانی
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هشتم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_چهارم
.
از دستم ناراحت شدہ بودے،روز روزش با من درست نمے گفتے حالا براے دورے ڪردم بہ خونم تشنہ شدہ بودے!
بعد از جشن تڪلیفت از هم دورتر شدیم و سردتر.
چهاردہ سال را رد ڪردہ بودم،این احساس را ربط مے دادم بہ تغییرات دوران بلوغ و ورود بہ دورہ ے نوجوانے!
از چهاردہ تا هجدہ سالگے من بہ این گذشت ڪہ تا حد توان از تو و فڪر ڪردن بہ تو دورے ڪنم! به این ڪہ سعے ڪنم دوستت نداشتہ باشم!
از این ڪہ بخواهم نگاهت ڪنم! زیاد با تو هم ڪلام بشوم! بخواهم با تو مهربان باشم! همہ ے این ها ممنوع بود!
داشتم براے دوست نداشتنت تلاش مے ڪردم ڪہ ناگهان تمام زحماتم را بہ باد دادے!
سال اول ورودم بہ دانشگاہ بود و بہ قول تو صورتم داشت از آن پسر زشتے ڪہ دماغش ڪوفتہ و پوستش پر از جوش بود فاصلہ مے گرفت.
برعڪس من تو حسابے قد ترڪاندہ بودے و همہ از چشم هاے آهویے و زیبایے ات تعریف مے ڪردند. بزرگ و متفاوت تر از آن دخترڪے ڪہ روزے هم بازے ام بود بہ نظر مے رسیدے.
تازہ وارد دانشگاہ صنعتے آریامهر شدہ بودم و تو ڪلاس هشتم بودے.
مدرسہ ے تو و ریحانہ یڪے بود،راہ مدرسہ تان از ڪنار مدرسہ ے سابق من مے گذشت‌‌. دبیرستان البرز!
از پچ پچ هاے ریحانہ با خودت فهمیدہ بودم از پسرے خوشت آمدہ! یڪے از دانش آموزان ژیگول دبیرستان البرز!
قلب و مغزم گر گرفت،تصورش هم دیوانہ ام مے ڪرد!
مے خواستم بروم آن پسربچہ را پیدا و بہ حال چند سال قبل حمید دچارش ڪنم.
بے آن ڪہ بخواهم زیاد فڪر ڪنم سوییچ ماشین بابا را گرفتم و گفتم با عمو خلیل صحبت ڪند براے راحتے ریحانہ و دوری مسیر هر روز خودم با ماشین ببرم و بیاورمتان!
شب ها خوابم نمے برد،مدام لب مے جویدم و مشت گرہ مے ڪردم بہ این خیال ڪہ نڪند آن پسر هم میل و رغبتے بہ تو داشتہ باشد؟!
نڪند خدایے نڪردہ شاخہ گلے،نامہ اے چیزے دستت دادہ و دلت را حسابے بردہ باشد؟!
نڪند در راہ مدرسہ با یڪدیگر هم قدم مے شوید و بہ خیال خودش از تو مراقبت مے ڪند؟!
اما فڪرے ڪہ خواب را از چشم هایم مے گرفت این بود،نڪند تو بہ چشم هایش لبخند زدہ باشے! نڪند بہ او گفتے باشہ "دوستت دارم"!
با این فڪر و خیال ها بہ مرز جنون مے رسیدم،با خودم عهد ڪردم تا وقتے در آن مدرسہ اے یڪ روز هم نگذارم تنها بروے و بیایے!
مے ترسیدم،مے ترسیدم شاخہ گل برایت بیاورد،شاخہ گل سرخ!
مے ترسیدم شاخہ گل را از دستش بگیرے!
مے ترسیدم برایت نامہ بنویسد،سوزناڪ و عاشقانہ با چند بیت از داستان لیلے و مجنونِ نظامے!
مے ترسیدم یواشڪے تا منیریہ پشت سرت بیاید و تو دل خوش ڪنے بہ این همراهے اش! عادت ڪنے بہ بودنش!
مے ترسیدم روزے با شرم در ڪافہ نادرے مقابل هم بنشینید و با ژستے بزرگ تر از سن و سالتان سفارش قهوہ بدهید و بعد غرق عاشقانہ هاے بچگانہ ے خودتان شوید!
مے ترسیدم راحت بہ چشم هایت زل بزند و تو بہ روے چشم هایش بخندے!
مے ترسیدم دوستش داشتہ باشے!
یڪے از آن شب ها طاقت نیاوردم،با رگ گردنے متورم و دندان هایے روے هم قفل شدہ در میان دفتر و دستڪ دانشگاهم،میان فرمول هاے ریاضے برایت چند بیتے از نظامے نوشتم!

"با تو پدید میڪنم حال تباہ خویش را
تا تو نصیحتے ڪنے چشم سیاہ خویش را

سرزنشم مڪن ڪہ تو شیفتہ تر ز من شوے
گر نگرے در آینہ روے چو ماہ خویش را

قصہ نگار عاشقان عشق دراز مے ڪند
هان مڪنے تو شانہ اے زلف سیاہ خویش را... "

.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هشتم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_سوم
.
براے یڪ مرد سخت است بہ گریہ ڪردن برسد،نہ این ڪہ بد باشد ها،نہ!
اصلا مرد باید براے حب و غضب خدا و براے ماتم اهل بیت اشڪ بریزد.
ولے اشڪے ڪہ از سر درماندگے باشد،آن هم براے ناموس،درد دارد!
یعنے دیگر بہ جز گریہ ڪردن ڪارے از دستت برنمے آید! یعنے غیرتت را بگذار در ڪوزہ و آبش را بخور،یعنے بے عرضہ اے! یعنے نتوانستے ڪارے ڪنے!
من لب جوے آن ڪوچہ اے ڪہ نمے دانم ڪدام ڪوچہ بود همینطور اشڪ ریختم،همینطور از پا افتادم! همینطور توے سرم ڪوبیدم و بہ جان موهایم افتادم! همینطور تمام تنم لرزید!
آمدم بہ خدا بگویم مرا اینطور امتحان نڪن،خودت مے دانے غیرت براے مرد یعنے چہ!
من اگر بشنوم و نتوانم ڪارے ڪنم غم باد مے گیرم،دق مرگ مے شوم!
هر ڪارے ڪردم این جملہ بہ زبانم نچرخید،عمرے با خودم تمرین ڪردم و جنگیدم تا با اخلاص بگویم راضے ام بہ رضاے تو! حالا نباید وا مے دادم!
گفتم حالا ڪہ شدہ! صبرش را بدہ! اگر بخواهم با هر ڪسے دست بہ یقہ بشوم پس آبرو و اعتبار عمو خلیل چہ مے شود؟!
مردها بہ ڪنار با زن ها چطور دهان بہ دهان بگذارم؟!
خودت بشو آب روے آتش! ڪارے ڪن این آتش وجودم را ذوب نڪند.
خواستم بلند شوم ڪہ چهرہ ے تو جلوے چشم هایم نقش بست.
آن روزها حواست جمع روسرے ات بود،دیگر طورے گرہ اش مے زدے ڪہ درست و حسابے صورتت را قاب بگیرد بدون این ڪہ تارے از موهایت بیرون بیفتد،بہ قول حاج خلیل نسیہ عمل نمے ڪردے!
حواسم بود دیگر عطر هم نمے زدے،خالہ فهیمہ مے گفت شیشہ هاے عطرت برعڪس سال هاے قبل پر و تقریبا دست نخوردہ اند!
چشم هایے ڪہ عمرے من را با حرص و جسارت مے ڪاویدند حالا بہ زحمت بہ صورتم وصل مے شدند.
گونہ هایت! هر از گاهے گونہ هایت از شرم گل مے انداختند!
یڪ عمر براے چنین روزے صبر ڪردہ بودم و حالا بہ تویے ڪہ پاڪے ات مثل برگ گل هاے محمدے باغچہ مان بود انگ خانہ خراب ڪنے مے زدند! انگ گناہ ڪبیرہ!
اشڪ هایم بیشتر شدت گرفتند و تمام استخوان هایم بہ لرزہ افتادند.
اگر تو اشڪ ریختہ اے من هم اشڪ ریختہ ام! فڪر نڪن محراب اشڪ ریختن بلد نیست،فڪر نڪن میان آتش نسوختہ!
بہ ولاے علے قسم اگر آن حرف ها فقط مربوط بہ من بود خم بہ ابرو نمے آوردم،حتے لحظہ اے نمے رنجیدم!
ڪاش مے گفتند محراب سست ایمان شدہ! محراب از راہ بہ در شدہ! محراب رفتہ پے گناہ و شیطان!
ولے بہ تو نمے گفتند شیطان! بہ تو نسبت ناپاڪے نمے دادند!
تو بے گناہ ترین آدم این ماجرا بودے،خبط و ربط من در میان جمع انقلابے ها و سپاہ و تمایل حاج فتاح و خانوادہ اش یہ داشتن دامادے مثل من و علاقہ ے خودخواهانہ ے دخترش چہ ربطے بہ تو داشت؟!
حالا ڪہ این بحث بہ میان آمد بگذار این را هم بگویم!
قبل از ماجراے افطارے سال پنجاہ و هفت،من دورا دور با حاج فتاح حشر و نشر داشتم‌.
مغازہ اش بغل دست مغازہ ے بابا بود،هر دو پسرش را هم مے شناختم.
حتے دو سہ بار دخترش را در بازار دیدہ بودم ولے آن زمان نمے دانستم دختر حاج فتاح معروف است!
این ها را گوشہ ے ذهنت داشتہ باش تا برسیم بہ سال پنجاہ و هفت!
شاید مرور روزهاے خوش ڪودڪے و دهہ ے چهل مرهمے باشد براے این زخم سوزان! براے زخم غیرت! بشود درمان،فراموشے موقت!
روز تولد ریحانہ تا عصر در عمارت بودے،با هم بازے ڪردیم و حسابے با جوجو قرمزها حرف زدیم!
عصر عمہ مهلا بہ دنبالت آمد،خبر داد صاحب خواهر شدہ اے و تو را با خودش برد.
شبش هم زن عمو فخرے،عمو را جلوے درمان فرستاد و بابا بہ جاے من شرمندہ شد! چند روز بعدش هم حمید و دوستانش در خیابان ریختند سرم!
بہ دنیا آمدن ریحانہ جمع مان را ڪامل و صمیمے تر ڪرد،برعڪس تو آرام و مظلوم بود.
در عالم ڪودڪے مدام بہ ریحانہ زور مے گفتے و اعصاب مرا خط خطے مے ڪردے!
روزها گذشتند،قد ڪشیدنت را دیدم،راحت صحبت ڪردنت را،مدرسہ رفتن و باسواد شدنت را‌.
روز اول مدرسہ خالہ فهیمہ موهایت را از دو طرف بافتہ بود،ڪلے شوق و ذوق داشتے و مدام با ڪیفت رژہ مے رفتے! خودم دستت را گرفتم و تا دم مدرسہ بردمت.
رسیدیم بہ سال قبل از سن تڪلیفت،از همان روزها فهمیدم دیگر دوست ندارم "آجی" صدایت بزنم!
دیگر دوست نداشتم خواهرم باشے!
این حس در محراب دوازدہ سیزدہ پر رنگ تر میشد با یڪ دنیا عذاب وجدان!
ڪہ خلف وعدہ و احترام ڪردہ ام،ڪہ اگر بابا باقر و عمو خلیل بفهمند نمے خواهم رایحہ خواهرم باشد چہ مے شود؟!
احساس مے ڪردم بزرگ ترین خبط دنیا را مرتڪب شدہ ام!
دیگر دوست نداشتم دستم را بگیرے،نمے خواستم مقابلم راحت باشے و مدام با شیرین زبانے هایت دلم را بلرزانے!
از آن احساسے ڪہ هر روز پر رنگ و سرڪش تر میشد مے ترسیدم!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هشتم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_دوم
.

نفس راحتے ڪشیدے و بیشتر خودت را لاے ملحفہ پیچیدے.
با ڪمڪ عزیزجون سفرہ را چیدیم،عزیزجون خودش لقمہ در دهانت گذاشت و ڪمڪ ڪرد غذا بخورے.
پیراهنت ڪہ خشڪ شد،تو را برد داخل عمارت و لباست را تنت ڪرد.
بدو بدو آمدے توے حیاط و با نگرانے رفتے بالا سر جوجو قرمزهایت!
با ذوق گفتی:آرہ! زندہ ان!
سپس بہ نشانہ ے شڪرگذارے دست هایت را بہ طرف آسمان بردے و از خدا تشڪر ڪردے.
از همان اولش بچہ ے مستقل و مهربانے بودے،آن روزهایے ڪہ شدے نقل و نبات دهن هرڪس و ناڪس.
آن روزها ڪہ گفتند قرار بود آشیانہ اے بر پا شود و تو با عشوہ و ڪرشمہ خرابش ڪردے،دوست داشتم وسط منیریہ بایستم و فریاد بزنم:نڪنید بے انصاف ها! شما ڪہ ندیدہ اید چطور با هول و ولا بالاے سر جوجو قرمزهایش رفتہ بود!
دخترے ڪہ طاقت آسیب رساندن بہ حیوان بے زبانے را نداشت چطور مے تواند قلب و بخت آدم ها را خورد و خاڪشیر ڪند؟!
شاید دختر حاج خلیل بے پروا باشد ولے بے حیا نہ!
شاید آنطور ڪہ شما دوست دارید نباشد اما بہ خدا بد نیست،مڪار نیست،خانہ خراب ڪن نیست!
همیشہ فڪر مے ڪردم سخت ترین امتحان و آزمون زندگے ام همین عشق و فاصلہ گرفتن از توست اما داغے ڪہ اهل منیریہ بہ دلم گذاشتند خنڪ‌ نمے شود! نہ این ڪہ بخواهم نفرین ڪنم،آہ بڪشم یا نبخشم،نہ!
اما... اما ڪنار آمدن با این داغ،با این زخم سخت است!
همان روزها ڪہ زمزمہ ها بلند شد تا تہ ماجرا را خواندم ڪہ مسبب ڪیست و دلیلش چیست!
از خدا خواستم صبر و طاقتش را هم بہ تو و هم بہ من بدهد.
چند روز گذشتہ بود،نگاہ بعضے از حاجے هاے بازار تغییر ڪردہ بود،دیگر اڪثر پسرهاے جوان محل نزدیڪم نمے آمدند!
محرابے ڪہ برایشان عزیز بود حالا شدہ بود ذلیل!
اما خودمانیم انسان خیلے جسارت دارد! عزیز و ذلیل بودن فقط مختص بہ پیشگاہ خداست،نمے دانم این خلق خدا با چہ جسارت و حڪمے حق عزیز یا ذلیل ڪردن آدم ها را براے خودش مے داند؟!
از هیچڪدامشان نرنجیدم،با لبخند از دور سلام و علیڪ مے ڪردم و راہ خودم را مے رفتم.
چند روز گذشت،بہ مسجد زعیم رفتہ بودم.
یڪے از روحانیون آمد ڪنارم نشست و شروع ڪرد بہ احوالپرسے،بهتر است نامش را نگویم!
با ڪلے مقدمہ چینے بحث حرف هاے پیش آمدہ را وسط ڪشید.
آمدم بگویم تهمت و یڪ ڪلاغ و چهل ڪلاغ است ڪہ مردد لب زد:شیطون میاد سراغ جوون خوش بر و رو و با ایمانے مثِ تو!
بلند خندید و ادامہ داد:نمیرہ دنبال این بندہ هاے دوزارے ڪہ!
حرف هایش بوے خوشے نمے دادند،چیزے نگفتم خواستم بلند شوم ڪہ دستم را گرفت و گفت:میگن دیدن وقتے تو عمارت تنها بودے دخترہ مے رفتہ و میومدہ! تو ڪہ اهل خدا و پیغمبرے،مے دونے زِنا از گناهاے...
خون در رگ هایم یخ بست،سرم داغ شد،رگ هاے گردنم پارہ شدند! دیگر صدایش را نشنیدم! توقع تهمت ناروا داشتم ولے نہ تا این حد!
باور نمے ڪردم آنقدر بے چشم و رو باشند ڪہ همچین گناهے بہ پایت بنویسند! تو ڪے وارد خلوتم شدہ بودے ڪہ خودم خبر نداشتم؟!
نتوانستم اخم نڪنم،نتوانستم جلوے لرزش صدا و خشمم را بگیرم!
_حاجے احترام لباست و خونہ ے خدا واجبہ! نشنیدہ مے گیرم،شمام استغفار ڪن!
سر پا ایستاد و دستش را روے شانہ ام گذاشت‌.
_خودتو حیف نڪن پسر!
مشت هایم را گرہ ڪردم،خودم را از زیر دستش بیرون ڪشیدم و بہ سمت در خروجے دویدم!
اگر مے ماندم مشتم دندان هایش را توے حلقش مے ریخت،اگر مے ماندم خونش حلال میشد!
اگر مے ماندم با حرمت خانہ ے خدا چہ مے ڪردم؟!
هر چند حرمت خانہ ے خدا بعد از آن همہ تهمت ناروا بہ بندہ اش دریدہ شدہ بود...!
ڪفش هایم را شلختہ بہ پا ڪردم و از مسجد بیرون زدم،دوبارہ اوج گرفتم و دویدم.
تنم داغ شدہ بود،سرم داغ شدہ بود،خونم داغ شدہ بود!
این خاصیت غیرت است! آدم را آتش مے زند،مے سوزاند!
مرد را براے امنیت و پناہ بودن گرم نگہ مے دارد!
براے همین زخمے ڪہ روے غیرت بنشیند داغ مے شود،حالا حالاها هم خنڪ نمے شود! خوب نمے شود!
هر چہ مے گذرد بہ جاے سرد شدن،داغ مے شود! الو مے گیرد! شعلہ مے ڪشد! مے سوزاند!
عرق از تنم چڪہ مے ڪرد،بہ نفس نفس زدن افتادہ بودم.
نمے دانم بعد از چند دقیقہ توے ڪدام ڪوچہ از پا افتادم و لب جوے لغزیدم.
گریہ ے مردها را دیدہ اے؟!
هنگام اشڪ ریختن مظلوم مے شوند،خیلے مظلوم!
ابتدا مدام با خودشان ڪلنجار مے روند اشڪ نریزند،همینطور بریزند توے خودشان و دم نزنند!
اما گاهے نمے توانند،زانوهایشان را در بغل مے گیرند و صورتشان را تا جایے ڪہ مے شود مے پوشانند.
بعد هے شانہ مے لرزانند و بے صدا اشڪ مے ریزند،شانہ مے لرزانند و لب مے گزند،شانہ مے لرزانند و بہ جان موها و ڪاسہ ے سرشان مے افتند!
هے اشڪ مے ریزند،دیگر اشڪ هایشان بند نمے آید!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و
1 ماه پیش
نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هشتم / بخش اول
#عطر_نرگس
#بخش_اول
.
خدا مے داند در تمام این مدت غصہ ے مرد نبودن زن هاے منیریہ با من چہ ڪرد...
اگر هر از گاهے میان خاطرات روزهاے ڪودڪے و نوجوانے بہ داغ منیریہ گریز زدم تعجب نڪن! غصہ ے ناموس سخت است،غصہ ے غیرت بیشتر...
داشتم ماجراے ڪتڪ زدن حمید را مے گفتم!
طفلڪ حسابے جا خوردہ بود،نمے توانست من را از خودش جدا ڪند.
زن عمو فخرے طاقت نیاورد و محڪم بہ طرف باغچہ هولم داد.
از روے سینہ ے حمید جدا شدم و ڪنار باغچہ افتادم،با حرص از جایم بلند شدم. هنوز آتش دلم خنڪ نشدہ بود!
نہ از حرڪت زن عمو فخرے،بلڪہ از گستاخے حمید!
زن عمو ڪمڪ ڪرد تا حمید بلند شود،آن روزها بچہ ے لوس و پر شر و شورے بود مخصوصا در مقابل مادرش.
با ڪلے آہ و نالہ ڪردن سر پا ایستاد،چشم هاے خشمگینش را بہ صورتم دوخت و گفت:تلافے مے ڪنم! واسا ببین!
پوزخند زدم،خواستم بہ سمت تو و عزیزجون بیایم اما زن عمو مقابلم سد شد.
سر بلند ڪردم،چهرہ اش برافروختہ بود و ملتهب.
دندان روے دندان سابید و با حرص گفت:بہ چہ حقے دَس رو حمید بلند ڪردے؟! مگہ بے صاحابہ؟!
طاقت نیاوردم و در عالم هفت هشت سالگے با لحنے طلبڪار گفتم:بہ همون حقے ڪہ اون دَس رو رایحہ بلند ڪرد و هولش داد!
شاید توقع داشت جوابش را ندهم یا دلجویے ڪنم،نمے دانم.‌ هر چہ ڪہ بود جواب من عصبانیتش را دو برابر ڪرد!
دستش را بالا برد،خواست دستش را روے صورتم فرود بیاورد ڪہ عزیزجون با تحڪم گفت:فخرے! دستت بہ صورت بچہ م خورد،نخوردا!
دست زن عمو روے هوا خشڪ شد،صورتش را بہ طرف عزیزجون برگرداند و با صدایے لرزان گفت:آخہ عزیزجون ببین با حمیدم چہ ڪردہ؟! تو عالم بچگے یہ خبطے ڪردہ،باید بپرہ وسط معرڪہ بچہ مو لت و پار ڪنہ؟!
اخم هاے عزیزجون در هم رفت،محڪم صورت و تن خیس تو را بہ سینہ اش چسباند و جواب داد:اگہ بلایے سر این طفل معصوم میومد چے؟! چہ جوابے داشتے واسہ خلیلے ڪہ جونش برا یہ دونہ دخترش در میرہ؟!
بہ پسرت یاد بدہ مردے بہ زور گفتن بہ دختر بچہ ها نیس! این بچہ اینجا امانتہ!
اگہ مے خواد قلدرے ڪنہ واسہ هم قد خودش قلدرے ڪنہ!
زن عمو فخرے آب دهانش را با شدت فرو داد و چیزے نگفت،توقع چنین حرف و دفاعے را از عزیزجون نداشت.
دست حمید را گرفت،همانطور ڪہ حمید و حمیرا را دنبال خودش بہ طرف ایوان مے ڪشید با بغض گفت:دَسِ شما درد نڪنہ عزیز! احترام منو پیش سہ چهار تا بچہ شڪستے!
عزیزجون اخم را از صورتش ڪنار نزد.
_هرڪے باید جایگاہ خودشو بشناسہ! نوہ م،پسرم،هم خون و رگ و ریشم ارجحہ بہ همہ!
بغض زن عمو پر رنگ تر شد،با عجلہ از پلہ هاے ایوان بالا رفت و چند لحظہ بعد چادر بہ سر برگشت.
از ڪنار عزیزجون رد شد و گفت:با اجازہ!
اخم هاے عزیزجون غلیظ تر شد:اگہ بناس عین تازہ عروساے پونزدہ شونزدہ سالہ قهر ڪنے خوش اومدے! بہ سلامت!
زن عمو زیر لب خداحافظے ڪرد و رفت،حمید و حمیرا هم پشت سرش.
عذاب وجدان گرفتم،بحث من و حمید بود بر سر تو! دخلے بہ نفر دیگرے نداشت!
عزیزجون با حرص لبش را جوید و راہ ایوان را در پیش گرفت.
_حیاط باش تا من این طفلیو خشڪ ڪنم و یہ آب طلا بہ خوردش بدم. ترسیدہ!
آب حوض خنڪ بود خدایے نڪردہ سرما میخورہ!
چشمے گفتم و بہ طرف حوض رفتم،آبنبات نصف و نیمہ ات را از روے زمین برداشتم تا بیاندازمش دور.
چند لحظہ بعد ڪنار حوض نشستم و نگاهم را دوختم بہ ماهے قرمزها.
هم پشیمان بودم هم نہ! پشیمان از این ڪہ وقتے بابا و مامان مے فهمیدند حسابے ناراحت مے شدند،پشیمان از این ڪہ شدہ بودم شبیہ بچہ هاے بے ادب و لات مدرسہ ڪہ زنگ آخر بہ هر بهانہ اے با ڪسے ضعیف و ریز نقش تر از خودشان ڪتڪ ڪارے مے ڪردند!
پشیمان نبودم چون براے ڪارم دلیل داشتم! دلیلے بہ محڪمے و حقانیت تو!
میان فرشتہ هاے شانہ ے چپ و راستم گیر ڪردہ بودم ڪہ عزیزجون صدایم زد.
سرم را بلند ڪردم،تو را در ملحفہ ے سفیدے پیچیدہ و در آغوش گرفتہ بود‌.
تو را روے تخت آقاجون نشاند و رو بہ من گفت:بدو برو سفرہ رو بیار غذام یخ ڪرد! دل ضعفہ گرفتم!
دوبارہ چشم گفتم و با عجلہ خودم را بہ داخل عمارت رساندم،عزیزجون پیراهنت را زیر نور آفتاب روے بند رخت آویزان ڪرد.
دست هاے خیسش را روے دامنش ڪشید و داخل عمارت برگشت،سفرہ را روے تخت انداختم‌.
خواستم بہ ڪمڪ عزیزجون بروم ڪہ ملحفہ را روے صورتت ڪشیدے و گفتی:مِحے!
متعجب نگاهت ڪردم،نیمے از صورتت را نمایان ڪردے و گفتی:دالے!
سپس غش غش خندیدے! انگار نہ انگار همین چند دقیقہ قبل توے حوض هولت دادہ بودند و بلند گریہ مے ڪردے!
بے اختیار خندیدم،لب هایت را غنچہ ڪردے و پرسیدی:مِحے! جوجو قرمزا مردن؟!
بہ نشانہ ے منفے سر تڪان دادم:نہ! واسہ چے بمیرن؟!
_آخہ... من افتادم روشون!
خندیدم و گفتم:نہ! زندہ ان!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام
1 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_هفتم
.
ظاهرا زن عمو فخرے هم آمدہ و در آشپزخانہ با عزیزجون مشغول بود.
حمیرا من را ڪہ دید با لحنے بچگانہ و تخس گفت:باز ڪہ اینو دنبال خودت آوردے خونہ ے آقاجونم!
نیم نگاهے بہ طرف تو انداختم و گفتم:مگہ جاے تو رو تنگ ڪردہ؟! اینجا خونہ ے آقاجون منم هست!
سپس آبنبات را بہ طرفش گرفتم و گفتم:همین یہ دونہ رو دارم!
سریع آبنبات را از دستم قاپید،در حالے ڪہ ڪاغذش را باز مے ڪرد با حرص و حسادتے ڪودڪانہ گفت:بعلہ دیگہ! مامانت نمے تونہ برات آجے بیارہ اینو ڪردے آبجے خودت!
سپس آبنبات را داخل دهانش چپاند و همانطور ادامہ داد:اما آجیت نیس! دختر غریبہ س!
حرص تمام وجودم را گرفت،اگر دختر نبود آن لحظہ یڪ چڪ آبدار از من طلب داشت! براے حرفے ڪہ درمورد مامان ماہ گلم زد!
بدون این ڪہ جوابش را بدهم عقب گرد ڪردم،با ولع داشتے آبنبات را لیس زدے،با ذوق و شوق صدایم زد:مِحے!
هنوز هم نمے توانستے اسمم را ڪامل صدا بزنے،حمیرا بلند خندید و گفت:خنگ خانم!
آن لحظہ از حمیرا بدم آمد،خیلے هم بدم آمد!
چپ چپ نگاهش ڪردم و بے اختیار گفتم:بے ادب!
حمیرا برایم شڪلڪ در آورد توجہ نڪردم،لب حوض ڪنارت نشستم.
انگشت اشارہ ے ڪوچڪت را بہ طرف حوض گرفتے و گفتی:مِحے! جوجو قرمز!
منظوت بہ ماهے قرمزها بود،بلند خندیدم و گفتم:جوجو نیستن رایحہ! ماهے ان!
گنگ نگاهم ڪردے و دوبارہ گفتی:جوجو قرمزن!
سر تڪان دادم و گفتم:اینم یہ جور جوجوئہ! جوجو قرمز!
دیگر چشم هایت پر نبودند،ناراحتے ات یادت رفتہ بود. حمیرا و حمید مشغول لے لے بازے ڪردن شدند.
نگاهم بہ تو بود ڪہ آبنباتت را لیس مے زدے و با ماهے قرمزها حرف!
عزیزجون صدایم زد،سریع خودم را داخل عمارت رساندم.
با زن عمو فخرے سلام و علیڪ ڪردم و رفتم پیش عزیزجون.
تا گفت:بالام! سفرہ رو بنداز تو ایوون تا ناهار بخوریم!
صداے جیغت بلند شد،قلبم ریخت. تو بچہ اے نبودے ڪہ حالا حالاها بلند گریہ ڪنے یا فریاد بزنے!
با عجلہ خودم را بہ ایوان رساندم و پلہ ها را یڪے دو تا ڪردم.
چشم هایم روے تو نشستند،آبنباتت روے زمین افتادہ بود و خودت داخل حوض!
داشتے دست و پا مے زدے و از تہ دل جیغ مے ڪشیدے.
عمق حوض آنقدرے نبود ڪہ اتفاقے برایت بیفتد اما حسابے ترسیدہ بودے.
سریع خودم را داخل حوض انداختم و بلندت ڪردم،قفسہ ے سینہ ات با شدت بالا و پایین میشد. نفس ڪم آوردہ بودے!
درماندہ از حوض بیرون ڪشیدمت،عزیزجون روے صورتش ڪوبید و سریع در آغوشت گرفت.
مشغول وارسے سر و دستت شد ڪہ جاییت زخم نشدہ یا نشڪستہ باشد.
حمیرا با صورتے ترسیدہ ڪنار حوض ایستادہ و نگاهش بہ تو بود.
حمید از ڪمے دورتر ما را تماشا مے ڪرد،چشمت ڪہ بہ حمید افتاد گریہ ات شدت گرفت.
بہ طرف حمید دویدم و فریاد زدم:تو هلش دادے تو حوض؟!
دست بہ سینہ شد و با پررویے جواب داد:حقش بود بچہ پرو! گفتم از ڪنار حوض آقاجونم بلندشو مے خوام بشینم گوش نڪرد!
حال خودم را نفهمیدم،محڪم با هر دو دست بہ عقب هلش دادم.
توقعش را نداشت،همہ مے دانستند محراب اهل داد و بیداد و ڪتڪ ڪارے نیست!
تعادلش را از دست داد و روے زمین پخش شد،هنوز داشتے بہ زحمت هوا را مے بلعیدے و صداے بلند نفس هاے نصفہ نیمہ ات براے جرے ڪردن من ڪافے بود!
روے سینہ ے حمید نشستم و با مشت صورتش را نشانہ گرفتم،طورے زدمش ڪہ دادش بلند شد!
صداے فریاد زن عمو بلند شد اما توجهے نڪردم،مشت بعدے را با قدرت تر توے صورتش ڪوبیدم!
آن لحظہ قدرت مشت هایم فراتر از یڪ پسر بچہ ے هفت سال و نیمہ بود!
زن عمو از پشت پیراهنم را ڪشید و گفت:ول ڪن بچہ مو!
اما باز محلش ندادم،چانہ ے حمید را میان انگشت هایم گرفتم و گفتم:نباید اذیتش مے ڪردے! غلط زیادے ڪردے!
و این اولین ڪتڪ ڪارے محراب بود...
در طول عمرم تنها سہ بار ڪتڪ ڪارے ڪردہ ام،فقط سہ نفر را ڪتڪ زدہ ام!
یڪ بار حمید،یڪ بار اعتماد و یڪ بار حافظ را!
هر سہ را بہ جرم این ڪہ تو را آزردہ بودند...
روزے چند بار با خودم مے گویم،ڪاش زن های منیریہ مرد بودند.‌‌.. ڪاش...
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_ششم
.

خالہ فهیمہ از رختخواب بلند شدہ بود و مانعے براے رفت و آمد نبود.
ڪم ڪم با تو انس گرفتم،بچہ ے آرامے بودے،همین ڪہ نغ نمے زدے تو را دوست داشتنے مے ڪرد!
هر هفتہ با امیرعباس و اسما بالاے سرت جمع میشدیم و تو با چشم هاے مشڪے درشتت ما را مے ڪاویدے.
وقتے سہ ماهہ شدے،با هم رفتیم امام رضا!
من و تو و بابا و مامان و عمو و خالہ! شش نفرے!
چقدر امیرعباس اشڪ ریخت ڪہ نتوانست با ما بیاید،چند روز هم با من قهر ڪرد!
هر روز بزرگ تر میشدے و در نظر همہ شیرین تر،حسابے گردالے بودے و سفید. چشم هاے درشت مشڪے رنگت در صورتت خودنمایے مے ڪردند.
گاهے بہ زحمت در آغوش مے گرفتمت و همراہ مامان،جلوے آیینہ مے بردمت.
برعڪس خیلے از بچہ ها ڪہ از تصویر خودشان مے ترسیدند یا تعجب مے ڪردند،خودت را در آیینہ نگاہ مے ڪردے و غش غش مے خندیدے!
من هم با خندہ ے تو بہ خندہ مے افتادم،هر وقت مے دیدمت تفریحم همین شدہ بود ڪہ بڪشانمت جلوے آیینہ و با خندہ ے تو بخندم!
سریع روے چهار دست و پا راہ افتادے،دنبالم مے افتادے و از خودت صدا در مے آوردے.
وقتے داشتے دندان در میاوردے دستم را جلوے دهانت مے گرفتم،با ولع لثہ هایت را روے دستم مے ڪشیدے تا خارششان ڪم تر بشود و من از ڪار لذت مے بردم!
در راہ رفتن ڪمڪت ڪردم،زیر بغلت هایت را مے گرفتم و زیر نگاہ مراقب مامان و خالہ فهیمہ راهت مے بردم.
با عجلہ قدم بر مے داشتے و روے زمین مے افتادے،دوبارہ بلندت مے ڪردم تا با هم راہ رفتن را یاد بگیریم.
وقتے با شدت روے زمین مے افتادے بغض مے ڪردے و بے صدا اشڪ مے ریختے،ڪنارت مے نشستم و سر زانو و آرنجت را نوازش مے ڪردم یا مے بوسیدم.
با خندہ مے گفتم:دردت خوب شد آجے! مگہ نہ؟!
لب هایت را غنچہ مے ڪردے و بہ اشڪ ریختنت پایان مے دادے.
وقتے بہ خانہ مان مے آمدید سر سفرہ ڪنار خودم مے نشستے و از دست خودم غذا مے خوردے.
روزها از پے هم مے گذشت و بیشتر قد مے ڪشیدے،بیشتر خواهرم میشدے و بیشتر هوایت را داشتم.
برایم جاے خواهر و برادر نداشتہ ام را پر ڪردہ بودے،یڪ روز در‌ میان بہ عمارت مے آمدم.
اول بہ آقاجون و عزیزجون سر مے زدم و بعد مے آمدم سراغ تو!
زبان باز ڪردہ بودے،تا من را میدیدے جیغ مے ڪشیدے و با ذوق مے گفتی:مِحے!
منظورت محراب بود! نمے توانستے محراب صدایم بزنے،خالہ فهیمہ فقط مے گذاشت همراہ خودم بیرون بروے.
پیراهن گلدار تنت مے ڪرد و ڪفش هاے ڪوچڪت را بہ پاهایت.
دستت را مے گرفتم و همراہ خودم مے بردمت پیش امیرعباس و سما،ڪم سن و سال ترین عضو جمع چهار نفرہ مان بودے.
دو سال را تمام ڪردہ بودے،تابستان همان سال بود ڪہ باز خالہ فهیمہ گردالے و تپل شد.
روزهاے اول شهریور ماہ بود،عمو خلیل سراسیمہ جلوے درمان آمد.
تو بغ ڪردہ در آغوشش بودے،عمو خلیل بہ مامان گفت خالہ فهیمہ دردش گرفتہ.
مامان ماہ گل تو را از آغوشش گرفت و گفت راهے بیمارستان بشوند خودش را سریع مے رساند.
عمو ڪہ رفت مامان تو را بغل ڪرد و دست من را گرفت،گفت مے رویم پیش عزیزجون. مراقب تو باشم،جان تو و جان من!
ڪمے بعد در عمارت سفید بودیم،مامان ماہ گل رفتہ بود.
عزیزجون در آشپزخانہ مشغول آشپزے بود،تو هم بغ ڪردہ ڪنار حوض ایستادہ بودے و ماهے قرمزها را تماشا مے ڪردے.
دلم نیامد ناراحتے ات را ببینم،از عزیزجون پول گرفتم تا بروم برایت آبنبات بخرم.
سریع از عمارت خارج شدم و بہ بقالے آقا رحمان رفتم،بہ عمارت ڪہ برگشتم دیدم حمیرا و حمید توے حیاط دنبال هم مے دوند.
حمیرا و حمید را ڪہ یادت هست،دو قلوهاے افسانہ اے خاندان مولایے!
دو آبنبات خریدہ بودم،یڪے براے تو و یڪے براے خودم.
همچنان ڪنار حوض ایستادہ بودے،بہ سمتت آمدم و یڪے از آبنبات ها را بہ طرفت گرفتم.
نگاهے بہ آبنبات انداختے و گفتی:نہ!
یعنے نمے خواستے،لب حوض نشاندمت و مقابلت زانو زدم.
دستے بہ موهاے ڪوتاهت ڪشیدم،لب هایت را ورچیدے.
مے دانستم بہ من اعتماد دارے،لبخند زدم و پرسیدم:واسہ خالہ فهیمہ ناراحتے؟!
سرت را بہ نشانہ ے مثبت تڪان دادے،همانطور ڪہ ڪاغذ آبنبات را باز مے ڪردم گفتم:نگران نباش! حالش خوبہ،یڪم دیگہ میریم مے بینیم صاحب آبجے شدیم یا داداش! تو دوس دارے ڪدوم باشہ آجے؟!
با تعلل جواب دادی:خب تو داداشے!
دلم براے لحن بانمڪ و غلیظت رفت،آبنبات را بہ سمتت گرفتم و گفتم:پس دوس دارے آجے باشہ!
سرت را بہ نشانہ ے مثبت تڪان دادے و آبنبات را از دستم گرفتے.
زبانت را روے آبنبات ڪشیدے و بہ آبنبات دیگرے ڪہ در دستم بود چشم دوختے.
سریع بلند شدم و گفتم:اینو بدم بہ حمیرا و حمید! تو دارے دیگہ!
سرت را ڪج ڪردے و چیزے نگفتے،حمیرا و حمید ڪنار باغچہ ایستادہ بودند و پچ پچ مے ڪردند.
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_پنجم
.
صبحانہ خوردہ نخوردہ راهے بازار شدیم،سہ چهار روز ڪار من این شدہ بود ڪہ صبح تا عصرم را با بابا در بازار بگذرانم و با مشترے هاے خیالے ام سرگرم باشم!
خانہ ے شما چند ڪوچہ بالاتر از خانہ ے ما بود،مامان عصرها بہ خانہ سر مے زد و برایمان غذاے مختصرے درست مے ڪرد و دوبارہ مے رفت.
بعد از سہ چهار روز برگشت و گفت حال خالہ فهیمہ بهتر شدہ و عزیز بہ تنهایے مے تواند از پسش بربیاد.
از تو پرسیدم،از این ڪہ خوشگلے یا زشت! چاقے یا لاغر!
مامان خندید و گفت سر جمع نیم وجب قد دارے! حسابے تپلے و اخمو!
ڪنجڪاو شدہ بودم ببینمت،توے بے نام و نشان را!
یادم نمے آید تا آن زمان اسمے برایت گذاشتہ باشند،بالاخرہ انتظارم بہ پایان رسید.
عمو خلیل خودش آمد جلوے درمان و براے شام و مراسم نام گذارے ات دعوتمان ڪرد.
فڪر ڪنم هفت روزہ بودے،دست در دست مامان و بابا راهے عمارت شدیم.
قرار بود با عزیزجون و آقاجون بہ خانہ تان بیاییم،وارد عمارت ڪہ شدیم آقاجون بے خیال روے تخت چوبے اش نشستہ بود و قلیان مے ڪشید.
چند دقیقہ گذشت اما آقاجون از قلیانش دل نمے ڪند،داشتم ڪفرے میشدم ڪہ عزیزجون تشر زد و بالاخرہ آقاجون از قلیان بلند قامتش ڪہ تصویر ناصرالدین شاہ روے شیشہ ے سرخ رنگش نقش بستہ بود دل ڪند.
همیشہ ے خدا پاے آن قلیان سرخ رنگ بود،آنقدر بہ آن اخت بود ڪہ بعد از مرگش عزیزجون هر روز تمیزش مے ڪرد و چند پڪ قلیان مے ڪشید.
دود قلیان را ڪہ بیرون مے داد اشڪ در چشم هایش چمبرہ مے زد،حتما خاطرات آقاجون را مرور مے ڪرد و غصہ مے خورد! دوست داشتن آقاجون و عزیزجون من هم این شڪلے بود دیگر!
بعد از دل ڪندن آقاجون از قلیانش،پنج نفرے راهے خانہ تان شدیم‌.
یادم نیست چہ ڪسے در را باز ڪرد اما تصویر عزیز ڪہ در چهارچوب در براے استقبال در چهارچوب در ایستادہ بود خوب در ذهنم هڪ شده‌.
عزیز بہ رسم همیشہ لحظہ اے مرا در آغوش گرفت و سرم را بوسید.
وارد پذیرایے شدم،مرحوم حاج احد و مادربزرگ خدابیامرزت صدر مجلس نشستہ بودند.
خدا بیامرز عمو اسماعیل و خانوادہ اش هم بودند،عمہ مهلایت هم همراہ عمو سهراب نزدیڪ آن ها نشستہ بود.
امیرعباس مثل فرفرہ دور سر همہ مے چرخید و صداے سما،خواهرش را درمیاورد.
ما هم در پذیرایے جاگیر شدیم،آن روزها مبل نداشتید.
ڪمے بعد خالہ فهیمہ با قدم هاے ڪند و سست،نوزاد بہ بغل آمد.
سریع سر پا ایستادم تا تو را ببینم،چیزے از صورا و تنت مشخص نبود جز دست ڪوچڪے ڪہ از میان پتوے سفیدت بیرون افتادہ بود.
با قدم هاے بلند خودم را بہ خالہ فهیمہ رساندم،روے پنجہ ے پا ایستادم تا بتوانم صورتت را ببینم.
خالہ ڪمے خودش را خم ڪرد و با خندہ گفت:سلام داداش محراب!
موجود پر باد و تپلے بودے ڪہ قندانش ڪردہ بودند،با سرمہ برایت ابرو ڪشیدہ و صورت سرخ تر را زشت تر ڪردہ بودند!
چشم هایت را بستہ بودے،متعجب ابرو بالا دادم و سعے ڪردم نگویم خوشگل نیستے! زشتے!
با اڪراہ نگاهم را از صورتت گرفتم و بہ سمت مامان ماہ گل رفتم،ڪنار مامان نشستم و بہ حرڪات خالہ فهیمہ خیرہ شدم.
خالہ تو را بہ دست حاج احد مرحوم،پدر عمو خلیل داد و نزدیڪ ما نشست.
حاج احد پیشانے ات را بوسید و با لهجہ ے غلیظش گفت:خوش گَلیب سَن بالام! (خوش اومدے فرزندم)
سپس گونہ ات رو بوسید،خودت را جمع ڪردے و لب هایت را غنچہ.
آنقدر نحیف و لطیف بودے ڪہ طاقت یڪ بوسہ ے مردانہ را نداشتے!
حاج احد بہ پدرت چشم دوخت و گفت:چہ اسمے مے خواے بذارے رو دخترم خلیل؟!
لبخند روے لب هاے عمو نشست،با ڪمے دل دل ڪردن گفت:شما خودت صاحب اختیارے آتا! (پدر) هر چے شما بگین!
حاج احد ابرو بالا داد و خندید:از سر و ریختت معلومہ اسمشو نشون ڪردے! بگو ببینم اسم این مارال من چیہ؟!
متعجب ابرو بالا انداختم،گاهے در خانہ بابا باقر مامان ماہ گل را مارال صدا مے زد! خودت ڪہ معنے اش را مے دانے،در زبان ما یعنے آهوے زیبا و خرامان!
فڪر مے ڪردم این لقب فقط مختص بہ مامان ماہ گل من است، عمو با ڪمے مڪث گفت:رایحہ! با خودش بوے بهشتو آوردہ تو خونہ م! بوے خدا رو!
جاح احد لب هایش را نزدیڪ گوشت برد و شروع ڪرد بہ اذان گفتن،بعد از خواندن اذان نامت را در گوشت گفت و ادامہ داد:الهے مثل اسمت باشے بابا! همیشہ عطر و بوے خدا رو بدے!
این اولین دیدار ما بود،در مراسم نام گذارے ات.
تو خواب بودے و من در فڪر میزان چاقے و زشتے ات!
ڪہ آیا مے توانم این موجود خواب آلود و تپل را بہ جاے خواهرم دوست داشتہ باشم؟!
از آن روز بہ بعد دیگر تقریبا هر روز همراہ مامان ماہ گل بہ خانہ تان مے آمدیم،براے ڪمڪ بہ خالہ فهیمہ و نگهدارے تو.
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانی
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_چهارم
.
لب ورچیدم و باز پرسیدم:چرا؟!
تو ڪہ مهربونے،یونس میگہ هر وقت مامانش از دستش ناراحت میشہ با قاشق داغ دستاشو مے سوزونہ اما تو یہ بارم سرم داد نزدے!
خب یعنے تو از مامان یونس مهربون ترے،از خیلیاے دیگہ ام مهربون ترے!
خندید و گونہ ام را بوسید. آرام ڪنار گوشم نجوا ڪرد:بعضے آدما فقط ڪساییو بیشتر دوس دارن ڪہ شبیہ خودشونن،ناراحتے ندارہ مامان! مهم اینہ ڪے تو رو دوس داشتہ باشہ! ڪے مهم تر و بالاتر از خدا؟!
مثلا خدا همہ ے ما رو دوس دارہ،مام بندہ ے خداییم. باید بلد باشیم همہ رو دوس داشتہ باشیم حتے اگہ شبیہ ما نباشن! تو یاد بگیر همہ ے آدم خوبا رو دوس داشتہ باشے حتے اگہ شبیہ تو نباشن،حتے اگہ دوست نداشتہ باشن!
اخم هایم در هم رفت:آخہ اونا مارو دوس ندارن!
_خدا ڪہ ما رو دوس دارہ! ما قرار نیس شبیہ بندہ هاے خدا باشیم،قرارہ شبیہ خدا باشیم!
_خدا چہ شڪلیہ مامان؟!
_شبیہ تموم مهربونے و قشنگیاے دنیا! شبیہ آسمون!
بزرگ،مهربون،بخشندہ،گرم و پر نور!
همیشہ سایہ ے نور و مهربونیش رو سرمونہ،هر وقت تشنہ ے محبت و نگاهش باشیم برامون بارون رحمت و معجزہ مے فرستہ،هر وقت دلمون آشوب باشہ مثل شب بهمون آرامش میدہ و راہ ماهو ستارہ ها رو نشون!
بندہ ے خدام باید شبیہ خدا باشہ! یہ وقت دلت از عزیزجون و عمه کریمه نگیره ها!
تو از خون اونایی،بزرگن و عزیز.
نبینم اخم کنی یا کم بذاری تو محبت کردن!
سری تکان دادم و سعی کردم حرف مامان ماه گل را گوش کنم،سخت بود اما در طول چند سال شد!
این گونه من خدا را از زبان مامان گل شناختم،خدایی که بخشنده و مهربان بود! خدایی که باید شبیه او میشدی نه خلقش!
با این که همیشه رفت و آمدهای خانه ی ما کم بود و بی محلی زنان فامیل قسمت مامان ماه گل من میشد،سعی کردم توجه نکنم،ببخشم!
بعدها قد ڪشیدم و فهمیدم این ڪدروت بہ خاطر دخترعمو منیر،دخترعموے بابا باقر بود!
تهمت دلبرے و خانہ خراب ڪنے بہ تن و روح پاڪ مادرم بستہ بودند! مثل تو! مثل تو ڪہ بے گناہ تهمت دلبرے و خانہ خراب ڪنے بہ جانت بستند! خبر ندارے غیرت چطور من را ڪشت... از این ڪہ شدہ بودے نقل و نبات هر ڪس و ناڪسے! از این ڪہ پاڪے ات را نشانہ گرفتہ بودند و بہ تو مے گفتند... بہ تو مے گفتند‌‌‌... هرجایے...!
تو ڪہ اهل هرجایے نبودے! تو همان جایے بودے ڪہ خدا بود!
بگذار من پاے عهدم بمانم و قدم بہ قدم برایت بگویم،آنقدر چشم هاے پر غصہ و دردت را بہ رخم نڪش! اگر تا بہ امروز حرف هاے پشت سرت را شنیدم و خون ڪسے را نریختم یا خودم دق مرگ نشدم خواست خدا بودہ! صبرش را دادہ!
تو ڪہ مے دانے من با زخم زبان آن هم بہ ناحقش نا آشنا نیستم،با تهمت و ڪنایہ قد ڪشیدم اما در میانشان بزرگ نشدم! نگذاشتم ڪینہ بزرگم ڪند!
ڪجا بودیم؟! روزهاے چهار پنج سالگے من!
هر وقت مریض میشدم و تب مے ڪردم یا لب و لوچہ ور مے چیدم مامان بالاے سرم مے نشست و موهایم را نوازش مے ڪرد.
پیشانے ام را مے بوسید و مے گفت:تو بهار زندگیمے! هواے بهار گاهے بارونیہ و گاهے آفتابے!
علے الخصوص ڪہ تو واسہ روزاے دم دمے مزاج ماہ اول بهارے! شونزدهم فروردین سال سے و چهارم همینطور دم دمے مزاج بود!
خب این تاریخ تولد براے من اهمیتے نداشتہ و ندارد،مهم تاریخ حیات است!
اما بیست و یڪم اردیبهشت یا در واقع بیستم اردیبهشت براے من تاریخ مهمے است! نہ بہ این دلیل ڪہ تاریخ ولادت زمینے توست نہ! من از شب بیست و یڪم اردیبهشت ماہ سال پنجاہ و پنج بہ چیزے رسیدم ڪہ...
بگذار این را هم بہ وقتش بگویم!
بیست و یڪم اردیبهشت ماہ هزار و سیصد و سے و نہ محراب پنج سالہ ے دم دمے مزاج،از آمدنت هم خوشحال بود و هم ناراحت!
بعد از نماز ظهر،بابا حجرہ را بہ شاگردش سپرد و دست من را گرفت و از بازار برد.
با دستہ گل و شیرینے بہ بیمارستان آمدیم،بابا باقر خجالتے تر از آن بود ڪہ در چنین موقعیتے بہ عیادت زنے برود.
فقط بہ خاطر رفاقت با عمو خلیل آمدہ بود،در راهرو حاج بابایت را دید،در آغوشش ڪشید و چند بار صورتش را بوسید.
بہ عمو تبریڪ گفت و براے تو دعاے عاقبت بہ خیرے و خوشبختے ڪرد.
بدون دیدن تو و خالہ فهیمہ،دستہ گل و جعبہ ے شیرینے را بہ دست عمو دادیم و بہ خانہ برگشتیم‌.
آن شب مامان ماہ گل بہ خانہ نیامد،پیش تو و خالہ فهیمہ ماند.
صبح وقتے مے خواستیم برویم بازار باز از مامان خبرے نبود،بابا گفت شاید دو سہ روزے پیش خالہ فهیمہ بماند مبادا عزیز،مادربزرگت دست تنها باشد.
خالہ فهیمہ،خواهر نداشت و مادر من خواهر بزرگترش بود. الحق ڪہ خالہ هم ڪم خواهرے در حق مامان نڪردہ و ڪم مادرے در حق من!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
است👉🏻
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_سوم
.
آدم ڪسے را ڪہ دوست دارد در آغوش مے فشارد،عطرش را بو مے ڪشد و موهایش را نوازش مے ڪند! دیگر نمے توانستم در تخت بمانم،با پاهاے برهنہ مے دویدم در حیاط،بہ قصد پا برهنہ حیاط عمارت را گز مے ڪردم!
نہ یڪ بار نہ دو بار نہ سہ بار،از سر شب تا نماز صبح!
ڪف پاهایم را روے سنگ ریزہ هاے باغچہ فشار مے دادم و سرعت قدم هایم را بیشتر مے ڪردم.
آنقدر راہ مے رفتم،آنقدر پا روے سنگ ریزہ هاے باغچہ مے گذاشتم تا تیزے شان ڪف پاهایم را زخم و زیلے ڪند.
اگر مطمئن میشدم خواب مامان و بابا سنگین شدہ،با همان پاهاے برهنہ مے دویدم!
حق نداشتم ایمانم را بہ دلبرے هایت بفروشم! حق نداشتم بہ تو ناپاڪ فڪر ڪنم!
دم دم هاے اذان صبح از پا مے افتادم،مے نشستم پشت دیوار و نفس نفس مے زدم. از درد نالہ مے ڪردم و خودم را سرزنش!
بہ این فڪر مے ڪردم ڪہ آن طرف دیوار تو راحت خوابیدہ اے و من شب بیدارم!
از همان روزها بہ ڪم خوابیدن عادت ڪردم،ماہ ها خواب را از چشم هایم گرفتے و خبر نداشتے!
حالا فهمیدے چرا مدت ها نگاهت نمے ڪردم؟! بہ جاے این ڪہ بہ صورتت چشم بدوزم نگاهم بند زمین بود؟!
مے دانے چقدر با خودم جنگیدم ڪہ پاڪ نگاهت ڪنم؟! ڪہ چشم ها و لبخندهایت ڪار دستم ندهد؟!
فڪر مے ڪردے آسان است و محراب علیہ السلام؟!
نہ اینطورها هم نبود،زجر ڪشیدم تا تو را بہ ناپاڪ نگاہ نڪنم،تا تو را بہ گناہ نخواهم حتے در فڪر و خیالم! ڪہ براے خودم هم اسم ڪوچڪت را نجوا نڪنم! زجر ڪشیدم تا در مقابل چشم هایت اخم ڪنم و حواسم پے نگاہ پر آشوبت نرود! اصلا سر همین چیزها با تو سر جنگ داشتم! شدہ بودے بلاے جان و ایمانم!
چہ شد ڪہ رسیدم بہ اینجا و این را گفتم؟! آهان! گلہ هایت! غصہ ے این روزهاے چشم هایت!
ڪاش ڪسے بہ شما زن ها بگوید غیرت مردتان بستہ بہ هر قطرہ اشڪ شماست! بستہ بہ غم و غصہ ے چشم هایتان!
مرد باید بے غیرت و بے رگ باشد تا نگاہ رنجور و قلب شڪستہ ے ناموسش را تاب بیاورد! این ها را گفتم ڪہ بدانے من بے غیرت نیستم! بے درد و علیہ السلام و معصوم نیستم!
اگر بہ اینجا رسیدم بهایش را پرداخت ڪردم،غصہ هایش را خوردم،دردهایش را ڪشیدم،با خودم و نفسم جنگیدم!نگاہ رنجورت را دیدم،خون دل خوردم و دم نزدم..‌. غیرت خفہ ام ڪرد و دم نزدم...
بگذار قدم بہ قدم خاطرات این بیست سال را مرور ڪنیم،از همان روزهایے ڪہ یادم مے آید.
قبل از این ڪہ تو بہ دنیا بیایے،من خودم را میان خانہ اے ڪوچڪ در ڪوچہ اے باریڪ و پر رفت و آمد دیدہ بودم.
بدون هیچ برادر و خواهرے،من بودم و مامان ماہ گل و بابا باقر.
برعڪس خانہ ے یونس،پسر همسایہ مان ڪہ همسن و سال من بود،خانہ ے ما اڪثرا بے رفت و آمد بود.
تنها مهمان هاے همیشگے مان،عمو خلیل و خالہ فهیمہ بودند و گاهے مامان بزرگ و دایے مراد و دایے مجتبے همراہ خانوادہ هایشان!
عزیزجون و آقاجون سالے یڪ بار براے عید دیدنے مے آمدند و اڪثر اقوام هم بہ تبعیت از آن ها!
اما عمہ خدیجہ هر وقت بہ تهران مے آمد،هر روز خانہ ے ما بود.
همراہ علے چند شبے هم مهمان مان میشدند،عمہ خدیجہ مهربان و خندہ رو بود برعڪس عمہ ڪریمہ ڪہ یڪ لبخند خشڪ و خالے هم تحویل مامان ماہ گلم نمے داد!
تا مامان را مے دید پشت چشمے نازڪ مے ڪرد و زیر لب چیزے زمزمہ،در آن سن نمے فهمیدم چہ مے گوید اما حتم داشتم ڪلمات خوبے را زمزمہ نمے ڪند.
هرگاہ بہ عمارت سفید مے آمدیم،عمارت شلوغ و پر سر و صدا بود. پر از صداے خندہ و حرف! برعڪس خانہ ے ڪوچڪ ما!
با آن سن ڪم مے فهمیدم اڪثر زنان خاندان مولایے دلخوشے از مادرم ندارند اما نمے دانستم چرا!
آن روزها هنوز عمو رسول ازدواج نڪردہ بود،بعد از عمہ خدیجہ بابا باقر فرزند دوم و پسر بزرگ خانوادہ بود.
بعد از بابا باقر،عمو احمد بہ دنیا آمدہ بود،عمو احمد ازدواج ڪردہ و چشم و چراغ خاندان مولایے شدہ بود. دو قلوهایش حمید و حمیرا از من یڪ سال ڪوچڪ تر بودند.
رفتار عزیزجون و عمہ ڪریمہ با زن عمو فخرے خیلے متفاوت‌ تر از رفتارشان با مامان ماہ گل بود!
سن و سالے نداشتم اما نگاہ هاے چپ و بے محلے هایشان را مے دیدم،لبخند و مهربانے هاے مامان ماہ گل را هم در برابر نامهربانے هایشان مے دیدم.
همیشہ برایم سوال بود مامان ماہ گل بہ این مهربانے،چرا این ها دوستش ندارند؟!
یڪ بار طاقت نیاوردم و از مامان پرسیدم:چرا عزیزجون و عمہ ڪریمہ تو رو اندازہ زن عمو فخرے دوس ندارن؟! چرا عمو و عمہ ے یونس هر هفتہ میان خونہ شون اما عزیزجون اینا فقط وقتایے ڪہ هفت سین مے چینیم میان؟!
لبخند زد و من را روے پایش نشاند،دستے بہ موهایم ڪشید و گفت:خب اندازہ دوس داشتن آدما فرق مے ڪنہ! عزیزجون و عمہ ڪریمہ زن عمو فخریو بیشتر دوس دارن!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_دوم
.

راست مے گفت! تا تو نبودے محراب تنها و بے شریڪ بود در تنهایے!
تو یادت نمے آید اما من خوب بہ خاطر دارم،اردیبهشت آن سال منیریہ پر شدہ بود از عطر پیچ امین الدولہ و رازقے و یاس!
آسمان آبے تر بود،گنجشڪ ها رساتر جیڪ جیڪ مے ڪردند،هوا بهارے تر بود!
اردیبهشت آن سال بہ معناے واقعے بوے بهشت مے داد!
همراہ بابا رفتہ بودم بازار،حجرہ ے حاج بابایت رو بہ روے حجرہ ے بابا باقر بود.
بابا نشست پشت میزش و لقمہ هاے نان و پنیرے ڪہ مامان برایمان گذاشتہ بود را بہ خوردم داد.
روے میز نشستہ بودم و نگاهم بہ در بستہ ے حجرہ ے عمو خلیل بود.
بابا هم گاهے بہ در بستہ ے حجرہ ے حاج بابایت نگاہ مے ڪرد و لبخند مے زد.
حتما خبر داشت ڪہ تو بہ دنیا آمدہ اے،دور مغازہ مے گشتم و اداے بابا را در مے آوردم!
پشت دخل مے نشستم و در دنیاے خیالے ام اسڪانس ها را از مشترے مے گرفتم و تا پنج مے شمردم! بیشتر از این بلد نبودم!
اما روز تولد تو را خوب یادم ماند،چهار بار تا پنج شمردم بہ علاوہ ے یڪ،یڪ تنگش!
وقت اذان ظهر بود ڪہ تلفن زنگ خورد،بابا باقر تلفن را جواب داد و بہ ثانیہ نڪشیدہ خندید و گفت:الهے هزار مرتبہ شڪر! مبارڪ باشہ قدمش!
بہ حتم قدم هایت مبارڪ بود ڪہ اردیبهشت آن سال بوے بهشت مے داد!
ڪمے بعد تلفن را گذاشت سرجایش و رو بہ من گفت:بہ نظرت صاحب خواهر شدے یا برادر؟!
گیج و منگ نگاهش ڪردم و بعد یادم افتاد خالہ فهیمہ گرد و تپل شدہ بود چون تو را قورت دادہ بود!
با ذوق پرسیدم:یعنے بہ دنیا اومدہ؟! دیگہ خالہ فهیمہ گردالے نیس؟!
بابا خندید و دستے بہ روے سرم ڪشید،گفت:نہ! خواهرت بہ دنیا آمدہ!
اخم هایم درهم رفت،تہ دلم دوست داشتم پسر باشے.
فوتبال یادت بدهم،با خودم ببرمت مدرسہ،مثل خودم لباس بپوشے! شبیہ خودم باشے!
ڪاش آن روزها عقلم قد مے داد و مے گفتم انقدر خواهرت خواهرت نڪنید! این پیوند خواهر و برادرے را نبندید بہ ریش نداشتہ ے من! نمے خواهم!
حق دادے فخر بفروشم؟! حق دادے مطمئن بگویم از تو جلوترم؟!
حق دارم ڪہ بگویم بیشتر از تو از خودت خاطرہ دارم؟! قبول ڪن حق دارم!
قد ڪشیدنت را،استخوان ترڪاندنت را،راہ رفتنت را،بزرگ شدنت را،خانم شدنت را همہ را بہ چشم دیدہ ام!
بہ اندازہ ے خالہ فهیمہ نہ اما بہ اندازہ ے خودم لقمہ در دهانت گذاشتہ ام! بہ اندازہ ے عمو خلیل نہ اما بہ اندازہ ے خودم براے راہ رفتن زیر بغل هایت را گرفتہ و پا بہ پایت آمدہ ام!
بہ اندازہ ے خالہ فهیمہ نہ اما بہ اندازہ ے خودم اشڪ هایت را پاڪ ڪردہ ام و موهایت را شانہ!
بہ اندازہ ے خودم وقتے دست و پایت زخم و زیلے شد،زخم هایت را بوسیدم و گفتم:چیزے نیس! بزرگ‌ میشے یادت میرہ!
اما خندہ هایت را بہ اندازہ ے آن ها دیدہ ام! بہ اندازہ ے آن ها قد ڪشیدنت را بہ چشم دیدہ ام!
بہ اندازہ ے آن ها نہ ولے بہ اندازہ ے خودم بزرگت ڪردہ ام!
تو اگر حاصل علاقہ و عشق عمو خلیل و خالہ فهیمہ اے،حاصل عمر من هم هستے!
قبول ڪن ڪم زخم هایت را مداوا نڪردہ ام،وقتے در راہ رفتن لنگ مے زدے و زمین مے خوردے ڪم بلندت نڪردہ و خاڪ شلوار یا پیراهنت را نتڪان دادہ ام!
ڪم پشتت نبودم! ڪم برایت زحمت نڪشیدم!
زمانے ڪہ محراب را متهم مے ڪردے بہ بے فڪرے و سر بہ هوا بودن این چیزها یادت مے افتاد؟! بہ این ڪہ محراب بیشتر از تو خاطرہ دارد!
بہ این ڪہ محراب چہ مے ڪشد؟! مے خواستم این را بہ جایش بگویم اما انگار جایش اینجاست!
فڪر ڪردے خدا محراب را بدون هیچ میل و ڪششے،معصوم آفریدہ؟!
سیزدہ چهاردہ سالہ بودے،مے دانستم دوستت دارم اما تو نمے دانستے!
گاهے دور از چشم عمو خلیل موهایت را پریشان مے ڪردے.
حسابے چیتان پیتان مے ڪردے و بہ خودت مے رسیدے!
مدام با نازہ راہ مے رفتے،با ناز حرف مے زدے و با ناز مے خندیدے!
خبر نداشتے یڪ دیوار آن طرف تر با ناز و عشوہ هایت ڪہ براے دیگران بود چہ بلایے بر سر محراب هجدہ نوزدہ سالہ مے آورے!
گاهے شیطان مے رفت توے جلدم،مے گفت تصورش ڪن بدون روسرے! موهاے مثل شبش را دیدے؟! چشم مے بستم و مے گفتم نہ! فریاد مے زد دروغ نگو دیدے!
صورت سفیدش را در حصار شب موهایش دیدے!
سرم را در دست مے گرفتم و مے گفتم نہ! توهم بودہ! اشتباہ بودہ! اصلا دیدم ڪہ دیدم بہ درڪ! دیگر نگاهش نمے ڪنم! ایمانم را بہ خال و خط زیبایے اش نمے فروشم!
مے گفت هیس! برق آن چشم هاے پر آشوب را هم دیدے! آن لب هاے سرخ و چال گونہ اش را هم دیدے!
ڪمے بیشتر فڪر ڪن! آن تن باریڪ،آن لب هاے سرخ و چال گونہ ے عمیق،آن صورت لطیف،آن موهاے بلند و لخت همہ سهم توست!
ڪمے بیشتر فڪر ڪن محراب! ڪمے بیشتر!
خوب تجسمش ڪن،میان آغوشت! دوستش دارے،راہ دورے نمے رود!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
نـــ✒ــون وَ الْــــقَــلَــم🌹
.
🌱
#رایحہ_ے_محراب
#قسمت_شصت_و_هفتم
#عطر_نرگس
#بخش_اول
.
آب دهانم را فرو دادم و دفتر را ورق زدم،ڪلمات چند ماہ قبل دوبارہ مقابل چشم هایم نشستند.
_دختر حاج خلیل سلام!
بگذار همین اول ڪارے بگویم نوشتن ڪار آسانے نیست،حتما نویسندہ ها و شاعرها پر از درد و رنجند ڪہ مے توانند ڪلمات را طورے پشت هم ردیف ڪنند تا من و امثال من انگشت بہ دهان بمانیم و حظ ڪنیم و سر تڪان بدهیم از سر هم دردے!
ڪلمات بے نظم و نظام و جملات بے قاعدہ ے من را ببخش،از یڪ مهندس مڪانیڪِ پاسدار ڪہ تمام عمر،سر و ڪارش با ریاضیات و جا بہ جا ڪردن اعلامیہ و شب نامہ و اسلحہ بہ دوش ڪشیدن بودہ انتظار زیادے نمے رود!
اما مسئلہ ے دیگر،باور ڪن براے محراب سخت است در میان دفتر و نامہ هایش هم تو را "دختر حاج خلیل" صدا بزند!
اگر این دفتر را مے خوانے و هنوز برایم دختر حاج خلیلے،من را بہ بزرگے و بخشندگے قلبت ببخش!
نہ براے این ڪہ حق را ادا مے ڪنم و مرز میانمان را حفظ مے ڪنم! نہ!
من را براے ڪم ڪارے و ڪم سعادتے ام ببخش ڪہ هنوز دختر حاج خلیل ماندہ اے نہ... نہ بانوے خانہ ے من...
نمے دانم ڪے این دفتر را مے خوانے اما الان ڪہ خودڪار را روے سینہ ے ڪاغذ مے فشارم،پشت پنجرہ ے اتاقم نشستہ ام.
آخرین روز دے ماہ است،برف نم نم مے بارد.
چند دقیقہ قبل همراہ ریحانہ از خانہ خارج شدے،از پشت پنجرہ دیدمت.
راستے! گفتہ بودم ڪہ عمرے تو را از پشت پنجرہ تماشا ڪردہ ام؟! نہ نگفتہ بودم!
چہ آن روزهایے ڪہ عزیزجون و آقاجون اینجا بودند و ما چند ڪوچہ پایین تر در آن خانہ ے نقلے پنجاہ شصت مترے،چہ آن روزهایے ڪہ ساڪن عمارت سفید شدیم و همسایہ ے چشم در چشمتان!
بگذار این را هم بگویم ڪہ در عشق و محبت از تو جلوترم! بگذار این یڪ فقرہ بہ نام من باشد!
حق بدہ! تو ڪے محراب را از بدو تولد دیدہ اے؟! هیچوقت!
نهایتا محراب نہ دہ سالہ را بہ خاطر بیاورے اما من تو را خوب بہ خاطر دارم! از همون روزهایے ڪہ شڪم خالہ فهیمہ جلو آمدہ بود و مدام از مامان ماہ گل مے پرسیدم:چرا خالہ فهیمہ انقد تپلے شدہ؟! چرا شڪمش گندہ شدہ؟!
مامان مے خندید و مے گفت:قرارہ صاحب یہ برادر یا خواهر خوشگل بشے!
خیرہ خیرہ خالہ فهیمہ را نگاہ مے ڪردم و تمام دغدغہ ے فڪرے ام این بود چطور خالہ فهیمہ تو را قورت دادہ ڪہ در شڪمش جا شدہ اے؟!
اصلا برایم مهم نبود تو ڪے مے آیے،دخترے یا پسر! لاغرے یا چاق!
این برایم مهم بود ڪہ خالہ فهیمہ از شر تو و آن شڪم گندہ خلاص شود!
راستے! از همان روزها این سند خواهر برادرے را بہ ریش نداشتہ ے من بستند...
ڪارم این شدہ بود ڪہ ڪوچہ ها را گز ڪنم و خودم را بہ عمارت سفید برسانم،منتظر بودم تو سریع تر بہ دنیا بیایے و خالہ فهیمہ را از درد پا و ڪمر خلاص ڪنے!
همیشہ همراہ مامان ماہ گل برایش سیب مے آوردیم،سیب سرخ!
مدام سیب مے خورد،اول سیب را خوب بو مے ڪرد و سپس با ولع مے خورد طورے ڪہ دهان من هم آب مے افتاد!
بعدها فهمیدم بہ این حال مے گویند ویار!
شما زن ها وقتے بار عشق و محبت از مردے را بہ دوش مے ڪشید ویار مے ڪنید!
خالہ فهیمہ هم مدام ویار سیب و انار مے ڪرد،عاجز مے ماندم ڪہ این دو میوہ چہ دخلے بہ یڪدیگر دارند؟!
ڪنار هم بد مزہ بہ نظر مے رسیدند،پاییز و زمستان ڪہ بہ عمارت مے آمدیم مامان بہ بابا مے گفت:حاجے! واسہ خواهرم انار بچین! مدام هوس مے ڪنہ!
بابا باقر دست مرا مے گرفت و مے برد حیاط پشتے،بلندم مے ڪرد و مے گفت اگر انار خوب و آبدار مے بینم براے خالہ فهیمہ بچینم! در واقع براے تو!
خودم انارها را براے خالہ فهیمہ مے بردم،اول حمد مے خواند بعد صلوات مے فرستاد و روے انار یا سیبش فوت مے ڪرد و سپس با اشتها قورتش مے داد!
حالا حق دارم بگویم از تو جلوترم یا نہ؟!
تو این روزهایت را بہ خاطر نمے آورے ولے من چرا! تو این روزها را از محراب ندیدہ اے ولے من از تو چرا!
در بطن مادرت بودے و برایت انار مے چیدم،در بطن مادرت بودے و من منتظر آمدنت بودم!
مے بینے! انگار از روز ازل منتظرت بودم دختر حاج خلیل!
زمستان تمام شد و عید سال سے و نہ رسید اما تو نیامدے!
خالہ فهیمہ چاق تر میشد و هواے منیریہ بهارے تر!
ڪار هر روزم شدہ بود سر زدن بہ عمارت سفید،دیگر نمے توانستم براے خالہ فهیمہ انار بچینم ولے از خانہ برایش سیب مے بردم.
سیب را از دستم مے گرفت و موهایم را نوازش مے ڪرد،مے گفت وقتے تو بہ دنیا بیایے هم بازے ام مے شوے و من را از تنهایے درمیاورے!
.
✍🏻نویسنده:لیلے سلطانے
•○● @Ayeh_Hayeh_Jonon ●○•
👈🏻ڪپے تنها با ذڪر نام نویسنده و منبع مورد رضایت است👉🏻
2 ماه پیش
دریافت سروش پلاس